Expert vindt ophef over Tom de Nooijer overdreven: Je vijanden zullen alles uit de kast trekken om je pootje te lichten

In dit artikel:

Wethouder Tom de Nooijer uit Oldebroek heeft politieke schade opgelopen door een vakantiefoto waarop hij met een kalasjnikov poseert bij een pro-Russische vlag in Transnistrië. De afvallige Moldavische regio onderhoudt nauwe banden met Rusland. De foto leidde vrijdag ook in Moldavië tot ophef. De Moldavische autoriteiten noemden de beelden tegenover televisiezender PRO TV „absoluut onacceptabel” en bestempelden ze als oorlogspropaganda.

Bestuurskundige Marcel Boogers vindt dat De Nooijer, mede vanwege de oorlog in Oekraïne, meer moet uitleggen. In zijn excuusbrief veroordeelde de wethouder de Russische agressie niet expliciet en stelde hij dat de foto geen politieke boodschap had. Boogers benadrukt dat bestuurders ook tijdens hun privéleven rekening moeten houden met hun publieke voorbeeldfunctie. Zeker het poseren met een zwaar wapen kan volgens hem problematisch zijn, vooral richting jongeren.

De Nooijer was op vakantie met Marlon U., die eerder kandidaat was voor Forum voor Democratie in Almere. U. werd in juni veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor mishandeling met een discriminatoir karakter. Volgens Boogers moet de gemeenteraad beoordelen welke betekenis die omstandigheid heeft.

Het is volgens Boogers niet waarschijnlijk dat De Nooijer na een komend raadsdebat direct moet aftreden. Coalitiepartner SGP sprak wel van onaangename verrassing, maar vroeg niet om zijn vertrek. De gevolgen hangen volgens de bestuurskundige af van de politieke verhoudingen in Oldebroek. De affaire kan later wel zwaarder meewegen als De Nooijer opnieuw een misstap maakt.

Emeritus hoogleraar Michiel de Vries vindt de ophef daarentegen overdreven. Volgens hem wilde De Nooijer tijdens zijn vakantie een grap maken en is er geen reden om aan diens verklaring te twijfelen. De Vries zegt geen pro-Russische uitspraken van de wethouder te kennen en waarschuwt voor een steeds verdergaande afrekencultuur. Tegelijk erkent ook hij dat lokale bestuurders in een „glazen huis” leven en zich publiekelijk zorgvuldig moeten gedragen.