Excuses voor gesloten jeugdzorg komen te laat, vindt Cateleya (26): Door opsluiting kan ik geen normaal leven leiden

In dit artikel:

De overheid biedt zaterdag excuses aan voor het leed dat kinderen hebben geleden in de gesloten jeugdzorg. Voor Cateleya, die officieel Michelle van Suijlekom heet, komen die excuses veel te laat. Door de traumatische herinneringen aan haar geboortenaam gebruikt ze sinds haar achttiende de naam Cateleya. Ze wil bovendien de achternaam aannemen van een boer in Oud-Alblas, bij wie ze onlangs onderdak vond en die haar als dochter wil adopteren.

Cateleya groeide op in een gezin waarin volgens haar dossier sprake was van verwaarlozing, bedreiging, misbruik en geweld. Haar moeder werkte in de prostitutie en haar stiefvader mishandelde haar moeder en kinderen. Een stiefzusje werd jarenlang mishandeld en seksueel misbruikt; daarvoor zijn haar moeder en stiefvader veroordeeld. Toen Cateleya vier jaar oud was, werd ze uit huis geplaatst.

Daarna verhuisde ze voortdurend tussen pleeggezinnen, crisisopvang en jeugdzorginstellingen. In een christelijk pleeggezin werd ze volgens haar verklaring bijna twee jaar lang seksueel misbruikt door een pleegzoon. Ze zegt daar ook lichamelijk en psychisch te zijn mishandeld. Later kwam ze bij haar stiefmoeder terecht, waar ze naar eigen zeggen nauwelijks eten en drinken kreeg en ernstig verwaarloosd werd. Ze liep uiteindelijk weg, waarna haar moeder de politie inschakelde. Vervolgens belandde ze in de gesloten jeugdzorg.

In een instelling in Sassenheim werd ze bij binnenkomst gefouilleerd en opgesloten. Ze voelde zich er behandeld als een crimineel en deed er een eerste zelfmoordpoging. Daarna werd ze naar Harreveld overgebracht. Daar zat ze aanvankelijk 23 uur per dag op haar kamer en verbleef ze twee weken in een isoleercel. Ze beschrijft de begeleiding als hard en vernederend. Zo zou er volgens haar worden gelachen om zelfmoordpogingen, kregen jongeren via de intercom harde muziek te horen en was er tijdens haar menstruatie onvoldoende privacy door een camera in de cel.

Ook zegt Cateleya dat sommige medewerkers onvoldoende waren opgeleid en dat er ongepaste seksuele relaties tussen begeleiders en jongeren plaatsvonden. Ze benadrukt dat zij zelf geen strafbaar feit had gepleegd en dat veel jongeren volgens haar niet thuishoorden in een gesloten setting. De jeugdzorg heeft haar gevoel versterkt dat zij zelf verantwoordelijk was voor alles wat haar was aangedaan.

Cateleya vindt de excuses van de overheid niet oprecht en vooral bedoeld om juridische of politieke schade te beperken. Ze zegt dat de gesloten jeugdzorg haar verdere trauma’s heeft bezorgd, haar schoolloopbaan heeft onderbroken en ertoe heeft geleid dat ze geen diploma behaalde. Nog altijd heeft ze last van overprikkeling en moeite met het dagelijks leven. Voor haar was de gesloten jeugdzorg de laatste klap bovenop een al zwaar beschadigde jeugd.