Evelien en Wendy komen maar niet aan het werk. Want een werkdag heeft acht uur, hebben we bedacht

In dit artikel:

Evelien Jonkers (44) wil liefst weer werken, maar alleen parttime. Haar gezondheid is zwaar aangetast: op 28‑jarige leeftijd leed ze ernstig hersenletsel na een ongeluk op een squashbaan, twee jaar later kreeg ze borstkanker en recent kampte ze met zo ernstige radiatieschade dat het kraakbeen bij haar borstkas al breekt als ze niest. Acht uur werken per dag is voor haar onmogelijk; dat leidt tot uitputtingscrashes. Jonkers is voor 80–100% arbeidsongeschikt en ontvangt een uitkering, maar zoekt toch naar een baan van vier tot zes uur, ook als dat ten koste gaat van de hoogte van die uitkering.

Frustratie hierover bracht haar ertoe een petitie te starten, die begin april met meer dan 12.000 handtekeningen bij de Tweede Kamer werd aangeboden. De actievoerders — mensen met een arbeidsbeperking en mantelzorgers — vragen het kabinet om maatregelen die parttime werk aantrekkelijker maken voor werkgevers: aanpassing van premiestructuren en een quotum dat organisaties met meer dan 250 medewerkers verplicht parttimefuncties te creëren. Hun achterliggende zorg is ook financieel: voorgenomen bezuinigingen, zoals een verlaging van het maximum dagloon voor WW- en WIA-uitkeringen met 20% en een hoger eigen risico in de zorg, bedreigen hun bestaanszekerheid.

Werkgeversvereniging AWVN reageert dat werkgevers doorgaans wel meewerken aan flexibele werktijden en dat de krappe arbeidsmarkt het eigen belang van werkgevers bij flexibiliteit vergroot. De vereniging bagatelliseert het beeld dat werkgevers onwillig zouden zijn. Tegelijkertijd wijst onderzoek van de Start Foundation uit dat ruim een derde van de werkgevers kandidaten met een beperking afwijst omdat die niet in de strikte doelgroep van de banenafspraak vallen; veel werkgevers vinden die afbakening juist te smal.

Het verhaal van Wendy van der Gugten (45) illustreert de mantelzorgkant: jarenlang zorgde zij voor haar epileptische echtgenoot en hun zoon, waardoor voltijdwerk niet haalbaar was. Ze heeft zelf gezondheidsproblemen en ontving een WIA‑uitkering. Na talloze sollicitaties bleef de eis van een achturige werkdag keer op keer het struikelblok, ook al ervaart zij intensief zorgtaken als hard werken en wil ze graag deelnemen aan het arbeidsproces.

Kort gezegd: er is een kloof tussen de behoefte van mensen met beperkingen en mantelzorgers aan structureel kortere werkweken en het aanbod of de regelgeving die werkgevers handvatten geeft. De petitie en de bijbehorende eisen tonen aan dat veel mensen niet alleen werk willen, maar ook concrete aanpassingen nodig hebben om duurzaam te kunnen deelnemen aan de arbeidsmarkt.