Ève-Marie Dalcourt (29) wist al jong dat ze wilde dansen en heeft er haar beroep van kunnen maken: 'Ik heb echt geluk gehad'

In dit artikel:

Ève-Marie Dalcourt (29) werkt als danseres, docent, repetitieleider en choreografe. De Canadese, afkomstig uit Montréal, volgde vanaf haar veertiende een intensieve opleiding in klassieke en moderne dans aan de École supérieure de ballet du Québec. Na haar studie danste ze drie jaar bij NDT 2. Daarna koos ze voor een freelancebestaan, zodat ze meer ruimte kreeg om verschillende kanten van zichzelf te ontwikkelen. Sindsdien werkt ze met Nederlandse en buitenlandse gezelschappen.

Haar liefde voor dans ontstond door de combinatie van lichamelijke expressie, muziek, energie en contact met het publiek. De keuze voor een professionele loopbaan betekende dat ze al jong veel tijd in training moest steken. De ervaringen en kansen die ze sindsdien kreeg, hebben haar ervan overtuigd dat dans een blijvende plaats in haar leven kan hebben.

Dalcourts werkzaamheden wisselen per opdracht. Als uitvoerend danser repeteert ze langdurig om de visie van een choreograaf gestalte te geven. Wanneer ze bestaand repertoire aan een gezelschap overdraagt, begeleidt ze niet alleen de dansers, maar bewaakt ze ook het geheel van de uiteindelijke voorstelling. Op andere dagen geeft ze les, traint ze zelf of werkt ze thuis aan planning en administratie. Het voortdurend onderhouden van contacten en beantwoorden van berichten hoort volgens haar eveneens bij het beroep, maar kan zowel belastend als betekenisvol zijn.

Momenteel geeft Dalcourt repertoirelessen tijdens de Henny Jurriëns Intensive. Daar werkt ze met materiaal van choreograaf Juliano Nunes, met wie ze al meer dan acht jaar samenwerkt. Ze is actief op locaties als de Chasséstudio en Limpa Studios en huurt daarnaast regelmatig andere repetitieruimtes, waaronder de studio van Del Campo in Amsterdam.

Sinds dans haar beroep is geworden, kijkt ze er kritischer naar. Ze ziet de sector als een eigen wereld waarin financiële middelen, machtsverhoudingen en beleidskeuzes bepalen welke producties kansen krijgen. Dalcourt pleit voor een gezonde, inspirerende en vernieuwende danspraktijk. Die kritische houding maakt het soms moeilijk om een voorstelling onbevangen te bekijken. Wanneer een werk haar toch diep raakt, ervaart ze opnieuw waarom dans voor haar zo bijzonder is.