Europese deugelite staat compleet in haar hemd: meer miljarden naar Moskou voor olie en gas dan steun aan Kiev

In dit artikel:

Het artikel bekritiseert de Europese steun aan Oekraïne en stelt dat de EU haar beleid tegenover Rusland niet consequent uitvoert. Op basis van gegevens uit de CREA Russia Fossil Tracker en de Ukraine Support Tracker van het Kiel Institute wordt beweerd dat de EU en haar 27 lidstaten vanaf de Russische invasie op 24 februari 2022 tot medio oktober 2026 in totaal 200,5 miljard euro aan militaire, financiële en humanitaire steun aan Oekraïne hebben toegezegd. In dezelfde periode zou Europa voor 238,2 miljard euro aan Russische olie, gas en kolen hebben geïmporteerd. Daarmee zou er bijna 38 miljard euro meer naar Russische fossiele brandstoffen zijn gegaan dan naar steun aan Kyiv.

Volgens de auteur bleef die energiehandel bestaan via onder meer LNG-leveringen aan Frankrijk, België, Spanje en Nederland, pijpleidingen en uitzonderingen voor bepaalde olie-importen naar Centraal-Europa. Dat staat volgens het artikel op gespannen voet met de Europese sancties, de publieke veroordeling van Moskou en de oproep aan burgers om energie te besparen. De auteur noemt dit hypocriet en stelt dat Europese leiders tegelijk de eigen bevolking met hogere energieprijzen, belastingen en economische schade zouden belasten.

Het artikel verdedigt daarnaast het voortzetten van energiehandel met Rusland vanuit een realistisch en economisch perspectief. Betaalbare en betrouwbare energie zou volgens de auteur noodzakelijk zijn voor huishoudens, industrie en landbouw, terwijl wind- en zonne-energie dat niet volledig kunnen vervangen. Ook wordt een vergelijking gemaakt met de Verenigde Staten: die zouden 115,4 miljard euro aan het conflict hebben besteed, maar slechts 2,6 miljard euro aan Russische brandstoffen. Volgens de auteur profiteerde Washington daarmee indirect van de Europese afhankelijkheid van Amerikaans schaliegas.

De conclusie is dat de Europese sanctie- en oorlogspolitiek volgens de schrijver haar geloofwaardigheid heeft verloren. In plaats van verdere steun aan Oekraïne pleit het artikel voor minder oorlogsretoriek, meer diplomatie en beleid dat primair gericht is op Europese energiezekerheid, welvaart en nationale belangen. De tekst bevat daarbij nadrukkelijk een opiniërende, scherp anti-Europese en anti-Oekraïense invalshoek; de genoemde cijfers worden aan externe trackers toegeschreven, maar in het artikel niet verder toegelicht of onafhankelijk geverifieerd.