Europees Parlement wil nieuwe definitie van verkrachting

In dit artikel:

De tekst is een sarcastische reactie op een strikte definitie van seksuele toestemming die stelt dat toestemming vrij, geïnformeerd en te allen tijde intrekbaar moet zijn, en dat alles wat daaraan niet voldoet als verkrachting geldt. De schrijver schetst prikkelende voorbeelden — bijvoorbeeld consensuele seks in Amsterdam waarbij de partner tijdens de daad een vraag stelt, vervolgens haar instemming intrekt en de ander nog een laatste handeling verricht — om te vragen of dat meteen een criminele daad oplevert. Ook wordt gewezen op de regel dat stilte, gebrek aan verzet of een eerdere relatie geen toestemming mogen impliceren, en op de onduidelijkheid of intrekking van toestemming ook ná maanden of jaren mogelijk is. De toon is spottend en licht provocerend; de auteur maakt zich bovendien zorgen (en maakt er een opmerking over) dat de nieuwe regels ook voor anderstaligen begrijpelijk gemaakt moeten worden, waarmee een onderliggende vrees voor culturele of migratie‑gerelateerde misverstanden doorklinkt. Kortom: het stuk uit bezorgdheid en ironie over mogelijke juridische vaagheid en maatschappelijke gevolgen van een zeer ruime interpretatie van instemming.