Europa moet China nu echt het hoofd bieden, uitstel is geen optie meer

In dit artikel:

De EU blijft volgens deze analyse te aarzelend omgaan met China, terwijl de gevolgen steeds groter worden. Tijdens de recente EU-top kregen eerst Rusland en vervolgens de begrotingsruzies alle aandacht, en kwam China pas laat op de avond en onder een technische noemer als „concurrentievermogen en economie” aan bod. Dat laat zien dat Brussel het onderwerp nog altijd belangrijk vindt, maar zelden urgent behandelt.

De kern van het betoog is dat China niet alleen een handelsvraagstuk is, maar een strategische uitdaging voor Europa als geheel. Chinese staatssteun, goedkope financiering en exportbeleid zetten Europese bedrijven onder zware druk in sectoren als auto’s, batterijen, zonnepanelen, windmolens, farmacie en chemie. Tegelijkertijd wordt het voor Europese ondernemingen lastiger om in China onder eerlijke voorwaarden te concurreren. Het handelstekort met China loopt snel op, industriële banen verdwijnen, en volgens Franse economen kan uiteindelijk meer dan de helft van de Europese industriële basis in gevaar komen.

Daarbovenop gebruikt China afhankelijkheden van Europa als machtsmiddel, bijvoorbeeld via kritieke grondstoffen, chips en magneten. Dat raakt inmiddels ook de Europese veiligheid, omdat een sterkere defensie-industrie juist van die materialen en componenten afhankelijk is. De schrijver waarschuwt daarom dat Europa niet langer kan doen alsof dit een technisch handelsdossier is.

Ook wordt benadrukt dat Europa niet simpelweg de lijn van de Verenigde Staten of Donald Trump moet volgen. De EU moet een eigen koers ontwikkelen: minder naïef zijn over markttoegang, harder optreden tegen Chinese subsidies en sneller investeren in minder afhankelijkheid van China. Daarvoor zijn wel politieke keuzes en geld nodig. Volgens de auteur is de echte vraag niet of Europa China kan missen, maar hoeveel schade het accepteert als het nu geen duidelijke en gezamenlijke strategie kiest.