Europa kan niet eens zichzelf verdedigen en Merz gaat in München om aandacht bedelen bij Trump
In dit artikel:
Duitse bondskanselier Friedrich Merz opende de jaarlijkse veiligheidsconferentie in München — het evenement dat wel het ‘Davos van de veiligheid’ wordt genoemd — met een toespraak die volgens de auteur zowel ambitieus als onthullend hypocriet was. Merz riep op tot meer Europese soevereiniteit en zelfbewustzijn, maar vroeg tegelijk expliciet de Verenigde Staten de trans-Atlantische banden te herstellen. Die dubbele boodschap illustreert volgens het artikel hoe afhankelijk Europa nog altijd is van Amerikaanse defensie.
De kernkritiek is dat westerse landen, met Duitsland voorop, jarenlang hebben geleund op de Amerikaanse NAVO-bescherming zonder voldoende te investeren in eigen krijgsmacht (waarbij het verzuim om de NATO-doelstelling van 2 procent van het bbp te bereiken wordt genoemd). Terwijl budgetten naar klimaatbeleid, diversiteit en verzorgingsstaat prioriteiten leken te krijgen, bleef structurele defensieopbouw achterwege. Het gevolg is paniek in Europese hoofdsteden nu in Washington een andere toon klinkt over wat bondgenoten moeten bijdragen.
Een opvallend detail uit Merz’ toespraak waar de schrijver op ingaat: er zouden geheime gesprekken hebben plaatsgehad over het inzetten van Franse kernwapens als onderdeel van Europese afschrikking, een teken dat de Amerikaanse nucleaire paraplu onder discussie staat. Die ontwikkeling illustreert, aldus het stuk, hoe ver Europa verwijderd is van echte strategische autonomie.
Het artikel plaatst Merz’ optreden in een bredere politieke context: vorig jaar veroorzaakte de Amerikaanse politicus JD Vance (niet: vicepresident) in München ophef door Europa scherp te bekritiseren over binnenlandse problemen zoals immigratie en vrijheid van meningsuiting. Waar Vance toen werd afgewezen door het Europese establishment, zou Merz nu indirect bevestigen dat er daadwerkelijk een grote kloof is tussen Europa en de VS — en dat veel van de verantwoordelijkheid bij Europese beleidskeuzes ligt.
Verder wijst de auteur op Merz’ afwijzing van Amerikaanse “cultuuroorlogen” en betoogt dat kwesties als illegale migratie, censuur op sociale media, transgenderbeleid en diversiteitsquota ook in Europa leven en door veel burgers als problematisch worden ervaren, ondanks het ontkennen daarvan door de elite.
De slotconclusie van het betoog is scherp: de huidige Europese politiek zou gefaald hebben in het veiligstellen van eigen defensie en in het serieus nemen van maatschappelijke zorgen, waardoor het continent ondanks retoriek over soevereiniteit nog sterk op Amerikaanse steun is aangewezen.