Europa's hoogmoed in klimaat, migratie en hulp leidt tot zelfvernietiging

In dit artikel:

Hoogmoed — één van de zeven christelijke hoofdzonden — ziet de auteur als de grootste bedreiging voor de westerse beschaving. Europa houdt zichzelf voor leider op terreinen als ontwikkelingssamenwerking, klimaatbeleid en vluchtelingenopvang, terwijl wordt getwijfeld of die koers daadwerkelijk naar een duurzame toekomst leidt. Als casus fungeert vooral Nederland, maar het probleem wordt in bredere Europese zin geschetst.

In 1970 spraken de Verenigde Naties en de OESO af dat rijke landen 0,7% van hun bruto nationaal inkomen aan ontwikkelingshulp zouden besteden; slechts enkele landen (onder andere Noorwegen, Duitsland en Nederland) hebben dat ooit gerealiseerd. Die toezegging heeft volgens de auteur vaak averechts gewerkt: hulplevering blijkt moeilijk effectief te organiseren en kan onbedoelde negatieve gevolgen hebben — iets wat niet verwonderlijk is gezien de problemen met het correct inzetten van subsidies ook binnen eigen landsgrenzen.