Esmir gaat naar paardencoach: 'Ik kan het paard toch niet opzadelen met mijn stress? Nou voel ik me nog schuldig ook'
In dit artikel:
Journalist Esmir van Wering zoekt hulp omdat ze steeds automatisch voor anderen compenseert en zich schuldig en onzeker voelt als iemand moeite voor haar doet. Ze besluit een paardencoachsessie te proberen bij SR Paardencoaching in Amsterdam‑Noord, onder leiding van eigenaar en coach Sylvia Reijnders. De sessie bestaat uit eerst een gesprek over haar hulpvraag en gezinsgeschiedenis, daarna praktisch werk met drie paarden in de bak.
Tijdens het intakegesprek traceert de coach patronen: in Esmirs jeugd moest ze vooral lief en gezellig zijn om er te mogen zijn, waardoor ze leerde zichzelf weg te cijferen en emotioneel op anderen te richten. Met die achtergrond legt Sylvia uit dat paarden goed spiegelen: ze voelen subtiele spanningen aan, nemen die soms over en laten ze meteen weer los via gedrag zoals gapen, schudden of rollen. Dat niet‑talige teruggeven helpt cliënten te zien wat er gebeurt zonder veel woorden.
In de praktijk wordt dat zichtbaar: de paarden reageren op Esmirs onbewuste spanning, en door oefeningen—zoals bewust ademen naar de plek in het lichaam waar je iets voelt, achteruit lopen om minder te denken, en contact toelaten—komt oude spanning vrij. Een paard dat tussen haar en de coach in gaat staan geeft letterlijk en emotioneel beschutting; dat moment maakt Esmir aan het huilen, waarna ze zich meteen lichter voelt. De coach legt uit dat zo’n lichaamsgerichte ervaring het zenuwstelsel het signaal geeft dat veiligheid mogelijk is, waardoor vastgehouden emoties verzachten.
Na afloop realiseert Esmir zich dat veel van wat ze al wist over haar jeugd ineens in haar lijf voelbaar werd en daardoor veranderde: de kinderlijke loyaliteit aan ouderlijke verwachtingen werkt nu als rem op volwassen keuzes en veroorzaakt schuldgevoel bij het belasten van anderen. Als eerste concrete verandering weerstaat ze de dag na de sessie meteen de reflex om impulsief op berichtjes van haar moeder te reageren.
Kortom: de combinatie van gesprekken en non‑verbale feedback van paarden hielp Esmir om lichamelijke sensaties te koppelen aan diepgewortelde gedragspatronen, waardoor ze meer zicht en grip kreeg op haar automatische compensatiereacties. Paardencoaching fungeerde voor haar als een ervaringsgerichte aanvulling op psychologische reflectie.