Eriksen schoot een corner rechtstreeks in het doel, maar Zieliński scoorde de goal van de avond

In dit artikel:

Op een koude woensdagmiddag in december 1957 herinnert Henk Spaan zich vaag een WK-kwalificatieduel in Belfast tussen Noord-Ierland en Italië: hij was negen en trok zich vooral de beeldspraak van keeper Harry Gregg aan die met zijn imposante armen ruzies probeerde te sussen. Die wedstrijd werd later omgezet in een vriendschappelijke ontmoeting omdat de Hongaarse scheidsrechter door mist niet in Belfast kon komen; de uitslag (2-2) had Italië anders geplaatst. Na die jeugdherinnering schakelde Spaan onlangs zelf weer in voor Italië–Noord-Ierland, waar Sandro Tonali volgens hem uitblonk en met een schot en een assist indruk maakte — reden voor transfergeruchten richting Manchester United.

In de catacomben zagen enkele Italianen later de strafschoppenserie van Wales–Bosnië, waarin Bosnië de beslissende trap scoorde. Dat hun vreugde daarover viraal ging leidde tot ophef onder Bošnische supporters, die de Italiaanse reactie als arrogant ervoeren.

Spaan belicht ook de commotie rond NEC en Tjaronn Chery: zijn recente Surinaamse nationaliteit raakt de discussie over het zogeheten EU-salaris, waarover in de media verschillend wordt gedaan — ook met speculaties dat clubmecenas Boekhoorn bijspringt om het salaris te dragen. Het genoemde bedrag (circa zeshonderdduizend of meer) wekt wrevel omdat meerdere NEC-spelers niet aan de EU-norm voldoen, terwijl enkelen, zoals Cillessen en El Kachati, die grens wel halen.

Verder kiest Spaan zijn drie mooiste treffers uit de WK-kwalificaties: een ogenschijnlijk directe corner van Christian Eriksen die door een teamgenoot nog even aangeraakt werd, een fraaie solo-actie en afronding van Daniel James voor Wales, en als hoogtepunt een daverende volley van Piotr Zieliński vanaf ongeveer 20 meter. Hij wijst nog op het aanstaande duel Polen–Zweden en vermeldt dat hij dagelijks spelers en coaches beoordeelt in zijn rubriek voor Het Parool.