Eric van der Burg (60) werd doodziek op Aruba, waar hij nu als staatssecretaris over gaat: 'Zo sta ik met mijn topambtenaar te praten, zo lig ik op de grond'

In dit artikel:

Eric van der Burg (60) is een onverstoorbaar Haagse politicus met een herkenbaar gezicht en hese stem, gevormd door een leven dat grotendeels in de Bijlmer speelt. Geboren in Amsterdam, opgroeiend in de Bijlmer na een periode in Friesland, leerde hij er verhalen te vertellen in buurtcentrum Hofgeest — volgens hem de plek waar het politieke vak van verhalen vertellen begon. Een jeugdtrauma op zeventienjarige leeftijd, toen hij met zijn hoofd tegen beton klapte in een parkeergarage, had vrij mild lichamelijk gevolg maar maakte wel diepe indruk. Van der Burg noemt Amsterdam zijn centrum en de Bijlmer zijn thuis; hij wandelt er met gemak rond en wijst naar plekken uit zijn jeugd.

Politiek raakte hij er vroeg bij betrokken: elf jaar in de stadsdeelraad, daarna wethouder en bestuurder in Amsterdam. Zijn moeder werd actief voor het CDA terwijl hij op links in de VVD belandde — hij typeert zichzelf consequent als “de linkse VVD’er”. Die achtergrond verklaart zijn nadruk op persoonlijke contacten en de ‘gunfactor’ om zaken voor elkaar te krijgen in een stad waar machtsposities niet alles bepalen. Hij werkte later op landelijk niveau als senator en als staatssecretaris voor Asiel en Migratie, portefeuille die hem veel media-aandacht bezorgde tijdens crisisperiodes in Ter Apel en andere asielkwesties.

In het Binnenhof maakte Van der Burg duidelijk standpunten: hij voerde de spreidingswet in om asielzoekers eerlijk over gemeenten te verdelen en pleit voor praktische oplossingen met behulp van digitale toepassingen en zelfs AI om de overheid slagvaardiger te maken. Tegelijk worstelde hij met de politieke realiteit toen zijn fractie in de zomer van 2024 instemde met een coalitie met de PVV — een samenwerking waarmee hij grote moeite had en waarover hij uit principiële overwegingen aanvankelijk afstand nam. Ondanks zijn gewetensbezwaren bleef hij de VVD trouw; vertrekken uit de partij zag hij niet als optie. Toen het kabinet later viel door interne spanningen, reageerde hij tegenstrijdig: enerzijds boosheid richting collega’s die opstapten, anderzijds besef dat zijn loyaliteit part van zijn politiek handelen is.

Zijn loopbaan kende pijnlijke publieke momenten. In 2025 ontstond ophef toen hij buiten microfoon en onder bandopnamen scheldwoorden richtte op politieke opponenten; hij gaf toe fout te hebben gehandeld en noemde dat uitbarsten een kant van zichzelf: veel lachen maar ook het hart op de tong. Privé houdt hij zich bewust afgeschermd; zijn relatie werd bekend via verplichte openbaarmakingen van belangen, omdat zijn partner bij een woningcorporatie zit — daarom treedt hij niet op in zaken waar mogelijk belangenverstrengeling speelt.

Medisch heeft Van der Burg last van een chronisch heesheidprobleem: zijn stembanden sluiten niet volledig, hij heeft eraan geopereerd en moet veel drinken om geluid te houden. Een ander ernstig voorval was tijdens een werkbezoek aan Aruba in het najaar van 2023, toen hij door een zware voedselvergiftiging bijna uitviel: twee ziekenhuisopnames, elf dagen in een hotelbed en langdurig herstel waarbij hij tijdelijk dubbel zag. Die ervaring deed hem andermaal beseffen wat de tol is van lange werkweken en te weinig rust; toch zegt hij slecht te zijn in ‘uitzetten’ en pakt hij meteen zijn telefoon en dossiers zodra hij wakker is.

In februari 2026 keerde Van der Burg terug in het kabinet als staatssecretaris met de taken ‘slagvaardige overheid’ en koninkrijksrelaties — een combinatie die van binnenlands administratieve vernieuwing tot contacten met de Caribische deelgebieden reikt. De post is minder in het zicht dan zijn eerdere asielportefeuille, maar past bij zijn belangstelling voor praktische verbeteringen, zoals sneller en slimmer belastingaangifteproces. Op het gebied van koninkrijksrelaties heeft hij persoonlijke ervaring: hij bezocht recent meerdere Caribische eilanden en maakt er geen probleem van terug te keren naar plekken waar hij vroeger ziek werd; hij zei zelfs in dezelfde hotelkamer te hebben geslapen waar hij toen verbleef.

Van der Burg is herkenbaar door zijn openheid over kleine menselijke kanten: fan van Ajax (een liefde die ook moeilijkheden kent), liefhebber van cola zero, en iemand die, ondanks publieke functies, gehecht is aan privébescherming. Vriendschappen in de partij zijn oud en hecht: hij is bevriend met partijgenoten en heeft zelfs bruiloften voltrokken. Politiek combineert hij liefhebberij voor media-aandacht met een praktijkgerichte aanpak: hij wil dat de overheid beter functioneert, minder bureaucratisch en meer dienstbaar — of zoals hij het noemt concreet: minder woorden, meer daden. Zijn politieke stijl blijft die van een verhalenverteller uit de Bijlmer: direct, anekdotisch en gericht op het vinden van draagvlak in plaats van machtsposities.