Eric (42) overleden na jarenlange strijd tegen coronaprikschade
In dit artikel:
De Amerikaan Eric Hauser is op 42‑jarige leeftijd overleden na jaren van ernstige ziekte die zijn leven ingrijpend veranderde. Volgens zijn partner Eva Vracar ontwikkelde hij na een coronavaccinatie in de zomer van 2021 een ernstige vorm van myalgische encefalomyelitis (ME). Sindsdien kampte hij met extreme pijn, neurologische klachten, vrijwel volledige uitputting en toenemende functionele beperkingen; in de laatste levensjaren was hij grotendeels bedlegerig en afhankelijk van zorg van zijn partner. Hij laat twee jonge dochters achter.
Vracar rapporteerde al langer over het verloop van zijn ziekte. In oktober 2025 verkeerde Eric in zijn zwaarste terugval tot dan toe: meer dan drie maanden van extreme achteruitgang zonder herstel naar een eerdere basisconditie. Zijn dagelijkse mogelijkheden waren sterk beperkt — hij kon slechts korte periodes naar het toilet, tanden poetsen en kleine beetjes eten, en communiceerde nog maar in korte zinnen. Tegelijk verloor hij ongeveer 80 procent van zijn gezichtsvermogen en werd licht, geluid en zelfs douchen of lezen onverdraaglijk. Pijn en chronisch slaaptekort domineerden de slotfase; slaapproblemen gingen gepaard met heftige neurologische sensaties waar geen behandeling verlichting bood.
Een terugkerend kritiekpunt van Eva is het gebrek aan passende medische begeleiding. Door de ernst van zijn aandoening vond ze het moeilijk om artsen te vinden die zich daadwerkelijk konden of wilden verdiepen in zijn casus. Lotgenoten en activisten benadrukken dat dit een breder probleem is bij mensen met ernstige ME en bij degenen die gezondheidsklachten melden na vaccinaties: onvoldoende erkenning, onderzoek en zorg blijven knelpunten.
Het overlijden van Hauser leidde tot reacties uit de gemeenschap van andere slachtoffers van vaccinatieschade en activisten, die zijn lijdensweg betreuren en stellen dat zorginstanties en overheid tekortschoten. Vracar zegt dat zijn laatste wens rust was; zijn dood ziet zij als het einde van een jarenlange, onbeantwoorde strijd. Tegelijk staat zijn verhaal symbool voor patiënten die zich ongehoord voelen en pleiten voor betere medische en maatschappelijke ondersteuning.