Kind met verstandelijke beperking raakt vermist: „Voor ouders extra ingrijpend"

In dit artikel:

Milan, een verstandelijk beperkte jongen die met zijn gezin in een flat voor Oekraïense vluchtelingen in Heemskerk woonde, verdween op eerste kerstdag tijdens een wandeling. Zijn lichaam werd later gevonden in de Beverwijkse haven, ongeveer vijf kilometer van zijn woonplaats; de politie vermoedt een ongeluk. Ook Mick, een 19-jarige met een verstandelijke beperking uit Helmond, werd spoorloos gevonden nadat hij zijn huis zonder schoenen en in korte broek had verlaten; zijn lichaam werd op 3 januari in een Helmonds kanaal aangetroffen. Ook bij hem sluit de politie een misdrijf uit.

Politiewoordvoerster Suzanne van de Graaf zegt dat het in uitzonderlijke gevallen wordt vermeld als een vermist persoon een verstandelijke beperking heeft. Hoewel die informatie privacygevoelig is, kan ze belangrijk zijn om te duiden hoe zelfredzaam iemand is en welke hulp omstanders en hulpdiensten kunnen bieden. Meestal gebeurt zo’n vermelding in overleg met familie of de zorginstelling.

Belangenbehartigers noemen de situaties hartverscheurend en relatief zeldzaam, en benadrukken dat er geen betrouwbare cijfers zijn over het aantal vermissingen onder mensen met een verstandelijke beperking. Mariska Schutte‑van Bruchem (Kansplus) legt uit dat mensen met zo’n beperking vaker de weg kunnen kwijtraken, afgeleid raken of niet in staat zijn hulp te vragen — vergelijkbaar met hoe een peuter snel hulp krijgt, terwijl een onzichtbare beperking dat contact kan vertragen. Dat maakt vermissingen extra ingrijpend, zeker als medicijnen of andere zorg nodig zijn.

Zorgorganisaties werken met vermissingsprotocollen: daarin staat onder meer een omschrijving van uiterlijk, medicatiebehoefte en welke stappen moeten worden genomen, inclusief het inschakelen van familie en politie. Bij bekende verhoogde risico’s zijn er doorgaans korte lijnen met de politie, die dan eerder een zoekactie start. Tegelijk blijft volledig voorkomen van vermissingen vrijwel onmogelijk.

Ouders en verzorgers staan voor een terechte afweging tussen bescherming en autonomie: hoe veel vrijheid geef je iemand die kwetsbaar is, zonder diens ontwikkeling te blokkeren? Zorgverleners en verwanten benadrukken dat die balans zoeken pijnlijk en complex is, en dat oordelen van buitenstaanders weinig helpen bij de praktische en emotionele keuzes die families moeten maken.