Enna weet dagenlang niet waar haar door politie opgepakte broer is: "Moest dreigen hem als vermist op te geven"
In dit artikel:
Enna (29) maakte afgelopen dagen een angstige zoektocht naar haar broer (32) mee na diens aanhouding. Ondanks dat ze wist dat hij was geïnterneerd, bleef het onduidelijk waar hij zich bevond en hoe het met hem ging. Pas na dagen van telefoontjes en aandringen vernamen zij en haar ouders dat hij in kritieke toestand in een ziekenhuis lag — en nog voordat ze hem konden bezoeken werd hij door de politie opnieuw weggehaald. Enkel na extra speurwerk ontdekte Enna dat hij in de gevangenis van Turnhout zat; tot die tijd weigerden politie- en ziekenhuisdiensten concrete informatie te geven, terwijl Enna wél een zorgvolmacht had.
De broer kampt met verslaving en mentale problemen, wat de zorgwekkendheid van de situatie verhoogde. Politie en ziekenhuis verwezen meerdere keren naar privacyregels (GDPR) en beroepsgeheim als reden om details niet te delen. De familie kreeg tegenstrijdige en onvolledige informatie en kon hem in het begin niet bereiken; Enna voelde zich gedwongen te dreigen hem als vermist op te geven omdat niemand kon bevestigen waar hij was. Pas na drie dagen was duidelijk waar hij verbleef, maar ook toen verliep het contact nog moeizaam.
Voor familie van geïnterneerden is deze ervaring geen uitzondering, stelt Linsy Timmermans van het CAW. Naasten blijven vaak met vragen en grote zorgen achter; tegelijk is sociale steun cruciaal voor het welzijn van gedetineerden en hun re-integratie in de maatschappij. Timmermans erkent dat beroepsgeheim gerespecteerd moet worden, maar pleit voor meer maatwerk en menselijkheid binnen die regels. Praktische voorbeelden zijn het doorgeven van geruststellende boodschappen of het creatief inzetten van communicatiemogelijkheden zonder vertrouwelijke medische details prijs te geven.
De casus van Enna toont ook een bestuurlijke complexiteit: bevoegdheden over justitie, welzijn en volksgezondheid zijn verspreid over verschillende ministers en niveaus. VRT NWS contacteerde de kabinetten van onder meer Zuhal Demir, Caroline Gennez, Annelies Verlinden en Frank Vandenbroucke — betrokken bij aspecten van handhaving, welzijn en gezondheidsbeleid — maar kreeg geen inhoudelijke reactie. Die politieke stilstand maakt het moeilijker om structurele oplossingen of eenduidige richtlijnen af te dwingen.
De kernproblemen die uit het voorval naar voren komen: mensen met verslaving of psychische kwetsbaarheid worden dubbel getroffen — door detentie en door beperkte toegang tot zorg en familiecontact — en hun naasten zitten vaak in angstige onzekerheid door informatieachterstand. Organisaties zoals het CAW vragen om heldere protocollen die zowel privacy respecteren als humane communicatie met familie mogelijk maken, zodat gedetineerden niet onnodig geïsoleerd raken en terugkeer naar de samenleving niet wordt belemmerd.