En toen ontdekte ik een kankerverwekkende stof in mijn lekkere muesli

In dit artikel:

De schrijver kijkt met nieuwe ogen naar zijn dagelijkse krokante muesli, omdat die acrylamide bevat: een stof die bij verhitting ontstaat en ook voorkomt in onder meer koekjes, friet, chips en crackers. Acrylamide is bij muizen en ratten kankerverwekkend gebleken; bij mensen zijn er aanwijzingen, maar geen sluitend bewijs. Dat komt onder meer doordat onderzoekers mensen ethisch gezien niet bewust aan schadelijke stoffen kunnen blootstellen. Daarom bestaat er geen maximale toegestane hoeveelheid acrylamide per voedingsproduct.

De schrijver herkent in zijn eigen houding de ontkenning van sommige boeren uit de documentaire *De boer, de broer, de zus en de ziekte*. Zij blijven middelen gebruiken die mogelijk parkinson veroorzaken, omdat het verband niet definitief is bewezen en de middelen niet verboden zijn. Terwijl de schrijver hun houding eerst afwijst, beseft hij dat hij zelf op vergelijkbare wijze redeneert over zijn favoriete ontbijt.

Met humor beschrijft hij vervolgens zijn pogingen om het risico te relativeren en de lekkere producten als een straf te zien. Ook strengere normen zouden volgens hem niet alle risico’s wegnemen, omdat mensen dagelijks meerdere voedingsmiddelen en producten met toegestane hoeveelheden schadelijke stoffen binnenkrijgen. Uiteindelijk kiest hij voor een praktische oplossing: hij noemt zijn ontbijt niet langer ‘lekkere’, maar ‘potentieel kankerverwekkende’ muesli en stapt over op naturel muesli met een biologisch appeltje. De tekst is daarmee vooral een persoonlijke, ironische reflectie op risico’s, ontkenning en de invloed van taal op gedrag.