Emma Bonino (1948-2026) was een voorbeeld voor generaties Italiaanse vrouwen

In dit artikel:

De Italiaanse politica Emma Bonino, die onlangs is overleden, groeide uit tot een van de meest invloedrijke en onafhankelijke figuren van haar land. Ze overstijgt volgens haar bewonderaars politieke partijen en ideologieën; de krant la Repubblica noemde haar na haar dood „de beste president van de republiek die Italië nooit heeft gehad”.

Bonino werd vooral bekend als voorvechter van het recht op abortus. Mede dankzij haar campagne en persoonlijke inzet werd abortus in 1978 in Italië gelegaliseerd, destijds een opmerkelijke doorbraak in het katholieke land. Ze had zelf eerder een traumatische clandestiene abortus ondergaan. Samen met radicaal politicus Marco Pannella voerde ze jarenlang actie via hongerstakingen en demonstraties, onder meer tegen de doodstraf, genitale verminking, kernwapens en slechte gevangenisomstandigheden, en voor echtscheiding, euthanasie, democratie en ecologie.

Bonino ontwikkelde zich uiteindelijk tot een internationaal gerespecteerd staatsvrouw. Als eurocommissaris voor Humanitaire Hulp van 1995 tot 1999, voorgedragen door de regering-Berlusconi, bezocht ze crisisgebieden van Rwanda en Somalië tot Afghanistan en Koerdistan. In Sarajevo waarschuwde ze in januari 1995 voor de genocide die later bij Srebrenica plaatsvond. Ook was ze korte tijd minister van Buitenlandse Zaken in de linkse regering van Enrico Letta.

Haar brede internationale reputatie bracht haar zelfs dichter bij paus Franciscus, hoewel hun opvattingen over abortus sterk verschilden. In november 2024 bezocht de paus de ernstig zieke Bonino thuis in Rome. Volgens hem kende zij Afrika beter dan wie ook. Hun band werd mede versterkt door hun gedeelde Piëmontese afkomst.

Tijdens haar staatsbegrafenis in Rome waren politieke leiders als president Sergio Mattarella en premier Giorgia Meloni aanwezig. Bonino’s persoonlijke leven kende ook grote offers: ze kreeg geen kinderen, terwijl ze daar wel naar verlangde, en moest uiteindelijk afscheid nemen van twee pleegdochters die ze tijdelijk had opgevangen. Haar assistente Carla Taibi roemde haar als voorbeeld voor generaties Italiaanse vrouwen.