Emilia trouwt stiekem met haar grote liefde, al is de hele familie erop tegen

In dit artikel:

Emilia van Oranje-Nassau, de jongste dochter uit Willems tweede huwelijk, groeide na de dood van haar vader vooral op buiten de Nederlanden, bij Duitse familie. Terwijl haar halfzussen vanaf de jaren 1590 strategisch werden uitgehuwelijkt om protestantse bondgenootschappen in Europa te versterken, bleef Emilia jarenlang ongehuwd en verlangde ze ernaar bij haar broer Maurits en de rest van de familie te wonen. Die wens kwam uit nadat haar zus Anna in Leeuwarden was gestorven en Emilia in 1588 aan Maurits’ hof mocht komen, eerst in Delft en Den Haag. Daar kreeg ze een belangrijke sociale rol als gastvrouw en werd ze bekend als een begaafde, meertalige en hofwaardige vrouw. In 1597 ontmoette ze Emanuel van Portugal, een katholieke bastaardzoon van een verdreven Portugese troonpretendent. Ze werd verliefd en wilde met hem trouwen, maar Maurits weigerde toestemming vanwege zijn afkomst, armoede en katholieke geloof. Emilia zette door, liet op 7 november 1597 in het geheim een katholieke priester het huwelijk voltrekken en beriep zich daarbij op haar volwassenheid en Gods voorzienigheid. De Staten-Generaal en Maurits reageerden fel: de geliefden werden gescheiden, Emanuel vluchtte en Emilia raakte zo overstuur dat ze nauwelijks nog at. Na tussenkomst van arts Johannes Heurnius stemde ze ermee in weer te eten, maar haar huwelijk bleef intact. Uiteindelijk liet Maurits haar na een maand gaan, waarna ze Emanuel in Wezel opzocht, zonder te beseffen dat geldgebrek en religieuze verschillen later nog grote problemen zouden veroorzaken.