Elon Musk slaat woke Hollywood aan gort: 'Zwarte vrouw als Helena van Troje is net zo bizar als een blanke Shaka Zulu!'
In dit artikel:
Regisseur Christopher Nolan veroorzaakte recent opschudding door in zijn bewerking van het klassieke epos The Odyssey Helena van Troje te laten spelen door de Keniaanse actrice Lupita Nyong’o. Conservatieve commentator Matt Walsh reageerde furieus en stelde dat de casting niet voortkomt uit artistieke overwegingen maar uit angst voor beschuldigingen van racisme. X-eigenaar Elon Musk sloot zich hierbij aan en bekritiseerde Nolan omdat hij volgens hem een historische, Europese figuur door een zwarte actrice laat vertolken — een keuze die Musk vergelijkt met het casten van een blanke man als Shaka Zulu. Hij stelde ook dat Nolan daarmee zijn integriteit zou hebben opgeofferd om kans te maken op prijzen in Hollywood.
De rel escaleerde verder toen acteur Alec Baldwin op Instagram Nyong’o publiekelijk verdedigde, wat door het artikel werd afgedaan als een voorspelbare partijpolitieke reflex van de filmelite. Verder wordt vermeld dat Nolan ook de transgender acteur Elliot Page heeft gecast als Elpenor en dat rapper Travis Scott een rol zou krijgen — toevoegingen die in het artikel als voorbeeld van wat de auteur ziet als een radicale, onjuiste herinterpretatie van het klassieke werk.
Het stuk gebruikt deze castingcontroverse om een bredere kritiek te formuleren op wat de auteur ziet als een “woke” herziening van westerse cultuur en geschiedenis: Europese literaire hoofdrollen zouden volgens hen behouden moeten blijven zoals traditioneel begrepen, en diversiteitscastings worden gepresenteerd als opportunistisch en ideologisch gedreven. De tekst ondersteunt Musk’ uitspraken en veroordeelt Baldwin en de Hollywood‑elite als leefden zij in een wederzijdse echokamer.
Tussen de filmkritiek door bevat het artikel ook oproepen tot politieke actie in Nederland: het promoot een petitie tegen de vestiging van een asielzoekerscentrum in Elst/Rhenen en koppelt culturele zorgen aan lokale huisvestings- en veiligheidszorgen. Samenvattend gebruikt de publicatie de Nolan‑controverse om zowel culturele als politieke tegenstand tegen ‘woke’ beleidskeuzes te articuleren.