Ellen Venhuizen (68) moest gedwongen afstand doen van haar dochter: „Ik heb mijn kind niet gezien, niet geroken, niet gevoeld"

In dit artikel:

Ellen Venhuizen vertelt hoe een zwangerschap op haar zestiende haar leven en dat van haar dochter voorgoed heeft getekend. De Brabantse groeide op in een katholiek gezin, raakte in 1974 ongewenst zwanger en werd na ontdekking door haar ouders weggestuurd naar Huize De Bocht in Goirle, een opvang voor ongehuwde moeders. Daar moest ze bevallen zonder haar baby te zien of vast te houden; kort daarna tekende ze onder druk een afstandsverklaring waarmee ze haar dochter formeel afstond. Volgens recente onderzoeken gebeurde dat destijds vaker bij jonge moeders, vaak zonder echte keuzevrijheid.

Nu, op hoge leeftijd en sinds vorig jaar voorzitter van Stichting De Nederlandse Afstandsmoeder, wil Venhuizen vooral erkenning en excuses van de overheid voor het onrecht dat afstandsmoeders is aangedaan. Ze zegt dat schuld en schaamte haar hele leven zijn blijven meeslepen. Toch bouwde ze ook een eigen bestaan op: ze studeerde, gaf jarenlang les in horeca- en voedingsvakken en vond later uiteindelijk contact met haar dochter terug, nadat die volwassen was. Hun relatie bleef echter kwetsbaar en vol pijn, mede door het blijvende gevoel van afwijzing aan beide kanten. Kort voor haar dood kwam haar dochter nog op bezoek; Venhuizen draagt dat laatste weerzien met zich mee, naast het blijvende verdriet over wat hen is afgenomen.