'Elke leuke opstand van de jeugd krijgt een politieke jas aangetrokken'

In dit artikel:

De auteur blikt terug op zijn jeugd in Amsterdam, toen hij in 1965 als tiener sympathiseerde met Provo. De beweging stond aanvankelijk voor vrijheid, pacifisme, protest tegen de oorlog in Vietnam en ludieke acties, zoals het wit schilderen van fietsen en leegstaande panden. Ook het kraken van woningen maakte deel uit van die protestcultuur.

Volgens de auteur schoof Provo later steeds verder naar links. De strijd tegen vermeende huisjesmelkers mondde uit in confrontaties met de politie, terwijl binnen de beweging geweld steeds meer werd gerechtvaardigd als middel voor een revolutie. Als jonge deelnemer deed hij mee aan rellen en vernielingen, zonder de spanning tussen pacifisme en geweld aanvankelijk als probleem te zien.

De Vondelstraatrellen in 1980, waarbij tanks barricades in Amsterdam opruimden, vormden voor hem een keerpunt. Ook tijdens de Slag om de Blauwbrug besefte hij dat de protesten te ver gingen, al durfde hij dat toen nog niet volledig toe te geven. In zijn terugblik beschrijft hij hoe de oorspronkelijke witte, speelse protestbeweging volgens hem veranderde in een steeds radicalere stroming: wit werd grijs, rood en uiteindelijk soms zwart.

De auteur trekt daaruit een bredere conclusie over hedendaagse protesten. Volgens hem krijgen spontane jongerenbewegingen snel een politieke ideologie opgelegd, meestal vanuit links of extreemlinks, maar soms ook vanuit fascistische hoek. Hij waarschuwt daarnaast voor antisemitisme binnen zowel extreemlinkse als extreemrechtse milieus en verwijst naar historische voorbeelden uit de Sovjet-Unie en Oost-Europa.

Tot slot koppelt hij zijn zorgen aan demonstraties in Frankrijk en aan protesten in zijn eigen stad, waar hij steeds meer Palestijnse vlaggen, jongeren en steun van politici ziet. Hij vreest dat politieke mobilisatie door links en rechts, samen met steun uit delen van de moslimjeugd, kan ontaarden in gewelddadige rellen. Zijn centrale waarschuwing is dat het romantiseren van revolutie uiteindelijk kan leiden tot geweld waarbij slachtoffers als noodzakelijk offer worden beschouwd.