Elke grote oorlog begint onder valse voorwendselen en de centrale banken zitten er achter (econoom legt uit)
In dit artikel:
De gerenommeerde econoom Richard Werner stelt dat centrale banken en oorlogen geen toevallige combinatie zijn, maar structureel met elkaar verweven. Werner — bekend als degene die de term ‘kwantitatieve versoepeling’ introduceerde en auteur van Princes of the Yen — voert aan dat vrijwel elk groot conflict in de moderne geschiedenis onder valse of aangedikte voorwendselen begint, terwijl de achterliggende financiële belangen zelden worden onderzocht.
Werner, opgeleid aan Oxford en de London School of Economics en jarenlang hoogleraar bankwezen en financiën, baseert zijn analyse op uitgebreid academisch werk. Hij laat zien dat banken geen simpele doorgeefluiken van spaargeld zijn, maar via boekhoudkundige handelingen zelfstandig koopkracht creëren. Die capaciteit om geld uit het niets te scheppen geeft bepaalde financiële spelers en centrale banken enorme macht.
Volgens Werner maakt die macht oorlogen aantrekkelijk voor degenen die krediet verstrekken: grootschalige oorlogen worden met schulden gefinancierd, en de rentestromen komen bij de kredietverstrekkers terecht, ongeacht wie het conflict wint. Historische voorbeelden zoals de Eerste en Tweede Wereldoorlog, Vietnam en Irak worden door hem genoemd als gevallen waarin officiële rechtvaardigingen later onjuist of misleidend bleken.
Werner ziet dit patroon ook in de actuele geopolitiek: veel spanningen gaan minder over ideologie of mensenrechten dan over monetaire soevereiniteit. Landen die proberen buiten het dollargebaseerde systeem te opereren, zouden systematisch onder druk worden gezet of gedestabiliseerd omdat zij de bestaande financiële hegemonie bedreigen.
Tot slot wijst hij op de rol van media en het commerciële financiële netwerk erachter: grote mediagroepen, adverteerders en aandeelhouders hebben weinig belang bij fundamentele kritiek op centrale banken of aan oorlog gekoppelde winstmodellen. Werner zelf ervaart hoe zijn bevindingen, ondanks brede academische erkenning, in het publieke debat vaak gemarginaliseerd worden. Zijn conclusie is dat een kritischere blik op de financiële architectuur en de macht van centrale banken nodig is om te begrijpen waarom oorlogen ontstaan en wie er werkelijk van profiteert.