Elke demonstratie is een levende, bewegende echokamer

In dit artikel:

De auteur constateert dat oproepen tot geweld steeds minder als taboe worden gezien. Hij haalt herinneringen op aan vroegere discussies binnen linkse kringen, waarin met verwijzing naar Marx en het Communistisch Manifest werd verdedigd dat arbeiders de bestaande maatschappelijke orde met geweld mochten omverwerpen. Wie als slachtoffer van onderdrukking werd beschouwd, zo redeneerde men, had het recht zijn ‘ketenen’ te verbreken.

Volgens de auteur is die rechtvaardiging in de loop der jaren op steeds meer groepen en kwesties toegepast. Slachtofferschap werd verbonden aan onder meer kolonialisme, slavernij, seksisme, belastingen, historische besluiten, fascisme en communisme. Daardoor lijkt geweld telkens opnieuw een legitiem antwoord te kunnen zijn. De auteur suggereert kritisch dat er bijna een systeem bestaat waarin slachtofferschap wordt verzameld en mogelijk zelfs door subsidies wordt gestimuleerd.

Vanuit zijn woning in het centrum van Amsterdam ziet hij geregeld demonstraties. Hoewel geweld volgens hem altijd populair is geweest, heeft het marxisme bijgedragen aan een voortdurende retoriek van verbroken ketenen en bevrijding. De confrontatie met die demonstraties maakt hem telkens bang, waarna hij zich afvraagt waarom ze zo’n beklemmende indruk op hem maken.