Elk medelijden met de VVD is misplaatst

In dit artikel:

De auteur verwelkomt de recente electorale nederlaag van de Republikeinen van Donald Trump en hoopt dat de VVD onder Dilan Yesilgöz een vergelijkbare afstraffing krijgt. Volgens hem zijn beide partijen steeds meer gaan uitblinken in arrogantie, opportunisme en minachting voor gewone kiezers. Hij maakt daarbij nadrukkelijk onderscheid tussen de landelijke VVD en lokale VVD-bestuurders die zich soms tegen het Haagse beleid verzetten.

De VVD staat volgens Maurice de Hond op twaalf zetels. De auteur hekelt de verontwaardiging van Christianne van der Wal over een feestelijke taart bij PRO, nadat die partij een maatregel voor werkende Nederlanders had binnengehaald. Hij zet die reactie af tegen de triomfantelijke VVD-campagne van een half jaar eerder, waarin onder meer het uitsluiten van PRO als succes werd gepresenteerd. Yesilgöz zou daarmee rechtsextreme kiezers hebben willen behouden, terwijl zij samenwerking met JA21 wel aantrekkelijk vond, ondanks zorgen over de rechtsstaat.

Ook het optreden van VVD-minister van Financiën Eelco Heinen krijgt zware kritiek. Hij zocht, ondanks eerdere afspraken, contact met Gidi Markuszower nadat die volgens de auteur impliciet had opgeroepen tot het doden van toekomstige Palestijnse vluchtelingen aan de grens. Daarnaast probeert Heinen volgens de tekst vooral de rijksten te ontzien met een omstreden vermogenswinstbelasting. Ambtenaren, de Raad van State, de Belastingdienst en banken zouden het plan onuitvoerbaar, overhaast en financieel onvoldoende gedekt vinden. Een tijdelijke oplossing via belastingverlaging zou volgens de auteur slechts een groot toekomstig begrotingsgat creëren.

De schrijver verwijt de VVD dat zij uit electorale angst haar principes opgeeft. Omdat het kabinet door de voorwaarden van JA21, BBB en SGP voor veel beleid geen stabiele rechtse meerderheid heeft, moet premier Jetten volgens hem geregeld steun op links zoeken. Tegelijk presenteert de VVD zich als de partij van financiële rust, terwijl prominente partijgenoten ook bezuinigingen op uitkeringen bepleiten.

De auteur noemt verder het versoepelen van het bonusplafond voor bankiers een teken dat de VVD vooral ongelijkheid bevordert. In zijn lezing worden de belangen van vermogenden beschermd ten koste van middeninkomens, gewone burgers en uiteindelijk de rechtsstaat. Daarom concludeert hij dat de VVD, ondanks haar naam, inmiddels een ernstige bedreiging vormt voor volk, vrijheid en democratie.