Elk jaar een inflatiecorrectie op je loon? Dan mag je werkgever daar niet zomaar mee stoppen, zegt de rechter

In dit artikel:

Een werknemer van onderzoeksinstituut NRG PALLAS heeft volgens de kantonrechter in Noord-Holland recht op een jaarlijkse inflatiecorrectie, ook al stond die niet in zijn contract of cao. Hij kreeg de verhoging sinds zijn indiensttreding in mei 2022 elk jaar, voor het laatst in januari 2025. In januari 2026 kregen zijn collega’s wel een correctie, maar hij niet. Omdat hij per 1 maart uit dienst ging, bleef de financiële impact voor de werkgever beperkt.

De rechter oordeelde dat de herhaalde toekenning de inflatiecorrectie tot een vaste arbeidsvoorwaarde had gemaakt. NRG PALLAS moet daarom €980 bruto aan achterstallig loon betalen, plus wettelijke verhoging en rente. De werknemer verdiende €12.890,65 bruto per maand, exclusief vakantiegeld. Met de correctie had zijn maandloon ongeveer €386 hoger moeten zijn.

Ook de transitievergoeding was daardoor te laag berekend. De werkgever betaalde €17.606, terwijl dat €18.095,28 had moeten zijn. Het verschil van €489,28 moet eveneens worden vergoed.

Bij zijn oordeel keek de rechter onder meer naar de jarenlange, vaste praktijk, het feit dat collega’s de verhoging wel ontvingen en het ontbreken van een inhoudelijke reden om de werknemer over te slaan. Niet ieder terugkerend extraatje wordt automatisch een recht: de omstandigheden van de arbeidsrelatie zijn bepalend. Een werkgever die steeds duidelijk maakt dat een betaling eenmalig of vrijwillig is, loopt minder risico dat die een arbeidsvoorwaarde wordt.

De werknemer kreeg geen billijke vergoeding of aanvullende schadevergoeding. Wel vernietigde de rechter zijn ruime relatiebeding, omdat dit zijn mogelijkheden om ander werk te vinden te veel beperkte. De zaak onderstreept dat werknemers bij te late of te lage loonbetaling ook een wettelijke verhoging kunnen claimen, die maximaal 50 procent bedraagt maar door de rechter kan worden gematigd.