El Hierro krijgt zijn ziekenhuis nauwelijks overeind: Van den Brink moet vóór de EU-deal kleur bekennen

In dit artikel:

Op het Spaanse eiland El Hierro staat de zorg onder zware druk door een sterke toename van migratie over zee. Het eiland telt ongeveer 11.000 inwoners. Volgens berichtgeving kwamen er sinds het einde van de zomer meer dan 8.000 mensen aan, van wie volgens RTVE ruim 8.000 in vijf weken; het gaat om aankomsten, niet om het aantal mensen dat permanent op het eiland verblijft. Een deel wordt naar andere eilanden overgebracht.

Toch heeft het eilandbestuur de noodtoestand uitgeroepen. Het ziekenhuis gebruikt zelfs een vergaderruimte om extra bedden te plaatsen. Ziekenhuisdirecteur Jessica Acosta vraagt om medische opvang bij de aankomsthaven en waarschuwt dat de inzet van personeel op deze schaal niet onbeperkt vol te houden is. Volgens haar is de zorg voor de eilandbevolking tot dusver niet aangetast, maar is ingrijpen nodig om dat zo te houden. De auteur benadrukt dat zowel de migranten als de lokale bevolking de gevolgen ondervinden wanneer opvang en zorg de instroom niet kunnen bijhouden.

De Spaanse premier Pedro Sánchez liet voor 10 november overleg organiseren en er zijn extra medische middelen toegezegd. De auteur vindt echter dat deze maatregelen moeten worden beoordeeld op hun concrete effect: hoeveel personeel en capaciteit komen erbij en hoe wordt een nieuwe overbelasting voorkomen? Een daling van het totale aantal illegale grensoverschrijdingen in Europa, waarover de Europese Commissie berichtte, neemt volgens de auteur niet weg dat Spanje, Italië, Griekenland en Cyprus lokaal onder grote migratiedruk staan.

Tegen deze achtergrond bespreekt de Europese Commissie een tweede jaarlijkse solidariteitspool voor 2027. EU-landen zouden kunnen bijdragen door asielzoekers over te nemen, geld te betalen, andere maatregelen te nemen of een combinatie daarvan. De omvang en verdeling moeten nog door de Raad worden vastgesteld; een definitief Nederlands quotum of bedrag is nog niet bekend. De bijdragen zouden daarna openbaar en juridisch bindend worden.

De auteur roept minister van Asiel en Migratie Bart van den Brink op om vóór het Europese besluit duidelijkheid te geven aan de Tweede Kamer. Hij moet aangeven welke bijdrage Nederland wil leveren, welke grenzen gelden voor opvang en uitgaven en welke eisen Nederland stelt aan grensbewaking en terugkeer. Volgens de auteur betekent het redden van mensen op zee niet automatisch dat zij recht hebben op verblijf: asielaanvragen moeten individueel worden beoordeeld en mensen zonder verblijfsrecht moeten kunnen terugkeren. Nederland zou volgens deze visie wel concrete medische hulp en bestrijding van mensensmokkel moeten bieden, maar geen blanco toezegging voor extra opvang doen.