Eerst weigert Den Haag de instroom te stoppen, daarna krijgen gemeenten een azc door de strot geduwd

In dit artikel:

Het artikel keert zich fel tegen de manier waarop het kabinet gemeenten onder druk zet om meer asielzoekers op te vangen. Volgens de auteur staan inmiddels 24 gemeenten op een zogenoemde escalatieladder, omdat zij onvoldoende opvang zouden realiseren. Zij moeten op het ministerie uitleg geven en vervolgens afspraken maken over een opvanglocatie. Als een gemeente blijft weigeren, kan het Rijk volgens deze procedure steeds verdergaande maatregelen nemen, tot het opleggen van een azc aan toe.

De kritiek richt zich vooral op de Spreidingswet, die volgens het artikel de gevolgen van het landelijke asielbeleid over gemeenten verdeelt in plaats van de instroom en terugkeer aan te pakken. De auteur stelt dat hierdoor de lokale democratie wordt uitgehold: gemeenteraden en inwoners kunnen zich uitspreken, maar hun bezwaar zou uiteindelijk terzijde worden geschoven.

Als voorbeeld wordt Westland genoemd. Die gemeente zou volgens de landelijke berekening ongeveer 700 asielzoekers moeten opvangen, terwijl de gemeenteraad heeft uitgesproken dat daarvoor geen draagvlak bestaat. Het artikel waarschuwt voor extra druk op voorzieningen, zoals scholen, en voor zorgen over veiligheid. De conclusie is een oproep om de Spreidingswet in te trekken en gemeenten weer zelf over opvanglocaties te laten beslissen. De tekst heeft nadrukkelijk een opiniërend en activistisch karakter en gebruikt zeer scherpe kwalificaties voor het kabinetsbeleid.