Eenheid rond aanbod van genade strookt niet met kerkelijke partijvorming

In dit artikel:

De auteur, docent aan het Ichthus College in Veenendaal, reageert op de afspraak tussen de Gereformeerde Gemeenten (GG) en de Gereformeerde Gemeenten in Nederland (GGiN) over het welmenend aanbod van genade met zowel vreugde als zorg. Hij waardeert dat er nu helderheid en eensgezindheid is dat Gods belofte breed en met een oproep tot bekering en geloof verkondigd moet worden, maar vreest dat die overeenstemming onbedoeld tot polarisatie en vorming van blokken kan leiden — met name ten opzichte van de Hersteld Hervormde Kerk (HHK) sinds het verschijnen van ds. W. van Vlastuin’s boek In Christus gedoopt.

Volgens de schrijver gaat het niet om een strijd tussen gereformeerd en ongereformeerd, maar om uiteenlopende accenten binnen hetzelfde gereformeerde belijden. De ene kant waarschuwt tegen subjectivisme en een te individualistische geloofsbenadering; de andere waarschuwt tegen een te objectieve explicitering van de verbondspositie waardoor persoonlijke toe-eigening van de belofte wegvalt. Beide posities hebben volgens hem gemeenschappelijke motieven: zorg om het heil van zondaren en de ernst van Gods spreken.

In plaats van nieuwe grenzen te trekken roept hij op tot terughoudendheid, onderlinge eerbied en een breder gesprek. Praktisch stelt hij voor samen Schriftuurlijk onderzoek te doen, zorgvuldig te luisteren en het geestelijk leven zwaarder te laten wegen dan theologische verschillen. Hij meent dat beide tradities iets waardevols inbrengen — persoonlijke toe-eigening van Gods belofte en de noodzaak God persoonlijk te kennen — en hoopt dat de gevonden eenheid niet tot versmalling maar tot verbreding in ootmoed en liefde leidt, in navolging van de reformatorische traditie.