Een zeer volhardende dunlipharder zwom helemaal naar Utrecht

In dit artikel:

De grens tussen zout en zoet is voor veel dieren flinterdun: verschillende vissoorten wisselen moeiteloos tussen zee en rivier. Menselijke bouwwerken zoals de Afsluitdijk, sluizen en stuwen blokkeren die beweging echter vaak. Een concreet voorbeeld is de Weerdsluis in Utrecht, die de Vecht scheidt van de Oudegracht en de Kromme Rijn en ooit deels de doorgang van zeevissen naar de Rijn verhinderde.

Midden april dook via de onderwater‑camera bij die sluis — de zogenaamde visdeurbel, een livestream waarmee ecologen en het publiek onderwaterleven kunnen volgen — een dunlipharder op. Deze aan zee verbonden vissoort (Liza ramada) zwemt sporadisch landinwaarts; in Nederland komen daarnaast de kleine goudharder (Liza aurata) en de grote diklipharder (Chelon labrosus) voor. Dik‑ en dunlipharder trekken vooral in voorjaar en zomer de benedenlopen van rivieren op.

Het gefilmde exemplaar is waarschijnlijk vanaf de Noordzee via het Noordzeekanaal, het IJ, het Gooimeer en de Vecht tot bij de Weerdsluis gezwommen — een route die onder meer zeesluizen bij IJmuiden en Muiden passeert. De visdeurbel registreert zulke passagepogingen en maakt het mogelijk dat ecologen de sluiswachter verzoeken te schutten als er veel vissen voor de deuren staan. Het project vervult zo zowel een ecologische monitoringsfunctie als een educatieve rol; de beelden trekken dagelijks tientallen tot honderden kijkers.

Het voorval illustreert hoe mobiele zeevissoorten blijven proberen rivieren op te trekken ondanks barrières, en onderstreept het belang van monitoring en gerichte beheersmaatregelen om vismigratie te bevorderen.