Een slappe overheid maakt stinkende wonden

In dit artikel:

De auteur signaliseert een groeiende golf van protesten en geweld tegen opvanglocaties voor vluchtelingen, met als recent dieptepunt brandstichting bij een AZC in Loosdrecht waar de eerste vijftien asielzoekers net waren ingetrokken. Bezorgde burgers, luid en zichtbaar via optochten, lawaaidemonstraties en sociale media, krijgen veel media-aandacht maar voelen zich onbegrepen — een gevoel dat door sommige politici met welkome aandacht wordt aangewakkerd. Waar eerst vooral Geert Wilders prominent aanwezig was, springen nu ook andere politici (in de tekst aangeduid als Lidewij, Mona en Gidi) in om die onvrede te benutten.

Tegelijk worstelen lokale bestuurders en burgemeesters met de confrontatie: enkelen panikeren, anderen proberen met beperkte middelen te sussen. De schrijver pleit voor bestuurders met lef die gemaakte afspraken over opvangplaatsen blijven respecteren in plaats van toe te geven aan druk — als voorbeeld wordt Wijdemeren genoemd, waar het aantal geplande plekken recent werd verlaagd van 110 naar 70. Volgens de auteur werkt eindeloos overleg en toegeven averechts: het geeft anti-opvanggroepen het signaal terug te komen met meer intimidatie en vernieling. Een slap optreden van overheden voedt de escalatie en zorgt voor brede schaamte in de samenleving.