Een slapeloze premier in een Amerikaans hotelbed | column Joost Oomen

In dit artikel:

Terwijl de aandacht op het koningspaar viel dat bij Donald Trump verbleef, schildert het stuk een slapeloze Rob Jetten in een te zacht Amerikaans hotelbed, nagenietend van een zout Witte-Huis-diner en ontevreden over zichzelf. Niet de vochtigheid of het chloorwater hield hem wakker, maar het gevoel dat hij zich tijdens de officiële verklaring na het diner te voorzichtig had opgesteld. Aan tafel had hij weinig inbreng gehad — de gesprekken leken vooral tussen koning Willem‑Alexander en Trump te verlopen — en later voor de Nederlandse pers had Jetten het gesprek geringschattend en afgezwakt gepresenteerd: er was gesproken over Gaza, rechtsstaat en democratische waarden, maar nooit met het volume of de stelligheid die hij eerder toonde, bijvoorbeeld bij betogingen op het Museumplein.

Die zelfkritiek draait om morele zwakte: het is niet zozeer angst voor kritiek, maar schaamte over het weglaten van harde woorden tegenover een leider waar sommige Nederlanders fel tegen ageerden. De auteur trekt vervolgens een verbinding met politiek realisme aan huis: enkele dagen later zouden PVV‑senatoren met een taktische stemmingszet een asielpakket laten struikelen — een manoeuvre waarbij eigen voorstellen worden ondermijnd om strenger over te komen. Die tactiek is volgens de columnist verwant aan Jettens compromisgerichte houding: idealen opzijzetten om politieke doelen of erkenning te behalen — in Jettens geval een goed contact met de Amerikaanse president, bij de PVV het scheppen van politieke onrust.

Afsluitend reflecteert het stuk op de harde logica van politiek: concessies en hypocrisie gaan hand in hand met het streven naar resultaat, waarna de premier met die wetenschap de dekens weer opzoekt.