Een mooie vondst, de dementerende figuranten in 'Zondag de negenste'. Ze doen de film beklijven

In dit artikel:

In haar fictiedebuut Zondag de negenste laat de Vlaamse regisseur Kat Steppe zien hoe broos herinneringen kunnen zijn. De film volgt Franz, die na 35 jaar opnieuw contact zoekt met zijn dementerende broer Horst in een woonzorgcentrum, zogezegd om de emotionele afrekening van hun gezamenlijke verleden te maken. Hun ontmoetingen verlopen stroef en worden steeds verstoord door oude spanningen, met Franz’ metgezel Andrea als extra aanstoker.

Volgens de recensent is de ware kracht van de film niet de familieplot, maar de manier waarop Steppe het haperende geheugen verbeeldt. Via fragmentarische flashbacks, waarin oudere personages soms even hun jongere zelf worden, vervaagt de grens tussen heden en verleden. Steppe, vooral bekend als documentairemaker, filmde bovendien in een echt woonzorgcentrum met dementerende bewoners en liet haar acteurs improviseren met hen. Daardoor krijgt de film een zeldzaam menselijk en ontroerend karakter, waarbij vooral de echte bewoners lang blijven nazinderen.