Een moeder hoorde voltijds in het gezin, totdat...

In dit artikel:

Eind vorige eeuw leidde een breed gevoerd debat in deze krant over de vraag of moeders betaald buitenshuis mogen werken. Sommige schrijvers pleitten fel voor de dagelijkse, liefst continue aanwezigheid van de moeder in het gezin; de auteur erkent dat die nabijheid veel rust en veiligheid biedt voor kinderen, maar waarschuwt ook voor het onverzettelijk maken van dat ideaal tot een bindend principe.

Hij onderbouwt dat met persoonlijke ervaring: tien jaar bestuurswerk bij twee reformatorische basisscholen waarbij sollicitatiegesprekken vaak begonnen met vragen naar verkering, verloving en trouwplannen. Kandidaten werd in de praktijk verwacht toe te zeggen dat ze hun baan zouden opzeggen zodra er kinderen kwamen. Aanvankelijk vond de auteur dat ook vanzelfsprekend. Maar toen, ongeveer vijf jaar later, ontstond een nijpend lerarentekort; vacatures bleven ongevuld ondanks dure advertenties. Toen dook de naam op van een uitstekende voormalige juf die intussen getrouwd was en een kind had gekregen. Zonder veel beroering werd besloten haar toch te benaderen en aan te nemen; ook haar man en beide grootouders waren bereid te helpen met opvang.

Die ervaring veranderde de opstelling van de auteur: idealen zijn waardevol, maar moeten niet onveranderlijk en absolutistisch worden gesteld. Praktische omstandigheden zoals personeelstekorten en gezinsomstandigheden kunnen om maatwerk vragen. De auteur, oud-hoofdredacteur van het Reformatorisch Dagblad, pleit dus voor terughoudendheid bij het opleggen van rigide gedragsregels aan werkende moeders.