Een minuut geleden had de apotheek mijn recept niet, maar nu ineens wel? 'Ja, u vroeg om zalf, dit is een gél'

In dit artikel:

Hanno Bakkeren beschrijft in Alledaags Amsterdams een recent bezoek aan de apotheek in Amsterdam omdat zijn linkeroog ontstoken was. Met één oog op de wachtlijst rekent hij uit dat hij zeker een halfuur kwijt zal zijn en merkt cynisch op dat alle miljoenen investeringen in ICT en medicijnrobots de wachttijden kennelijk niet hebben verkort.

Als hij aan de beurt is, doorloopt de apothekersassistente routinematig het verificatieproces, maar zegt geen recept voor oogzalf te kunnen vinden. Buiten controleert hij zijn mail en ziet de bevestiging van twee uur eerder; terug binnen weigert de assistente desondanks hardnekkig te accepteren dat het recept er is en vermeldt alleen een recept voor een ooggel (Fucithalmic), een antibioticum. Wat volgt is een moeizame discussie over het verschil tussen zalf en gel: de medewerker houdt vast aan strikte regels — zalf is zalf, gel is gel — en wijst daarmee eerst op een principiële scheiding tussen wat de patiënt vroeg en wat er in het systeem staat.

Uiteindelijk krijgt Bakkeren toch de voorgeschreven gel, houdt zich in en verlaat de apotheek met het middel. De gel blijkt effectief; het wachten was het waard. Het verhaal tekent een klein maar treffend clash tussen bureaucratische procedures, digitale dossiers en de alledaagse frustratie van patiënten die snelle, praktische hulp zoeken.