Een meisje van zeventien

In dit artikel:

In deze opiniërende tekst reageert de auteur op een rechterlijke uitspraak in een zedenzaak waarin een 17-jarig, dronken meisje ’s nachts met twee veel oudere mannen meerijdde, van wie één politieagent was. De rechter vond haar achteraf juridisch niet ‘kwetsbaar genoeg’, ondanks dat haar verhaal wel betrouwbaar werd geacht. Volgens de auteur laat die redenering zien hoe slachtoffers van seksueel grensoverschrijdend gedrag nog altijd worden beoordeeld op hun gedrag, kleding, drankgebruik en verzet, in plaats van op het handelen van de verdachten. De kern van het betoog is dat een domme of naïeve keuze van een minderjarige nooit een vrijbrief mag zijn voor volwassenen om misbruik te maken van die situatie. De tekst bekritiseert ook hoe zwaar aangifte doen is voor slachtoffers: van verhoren en medische onderzoeken tot het steeds opnieuw vertellen van vernederende details. Daardoor, stelt de auteur, durven veel vrouwen geen melding te maken. De boodschap is helder: verantwoordelijkheid ligt bij de daders, en een nee blijft altijd een nee.