Een klein monumentje voor een stille kracht

In dit artikel:

In een persoonlijk afscheid beschrijft Bart het laatste levensjaar van zijn vader, die aan de ziekte van Parkinson leed. Ondanks goede momenten, bezoek en uitstapjes ging zijn toestand snel achteruit. Hij verloor zijn zelfstandigheid, mobiliteit en uiteindelijk ook zijn vermogen om verstaanbaar te spreken. Vanaf maart verbleef hij in Wiekendael, waar hij volgens zijn zoon liefdevol werd verzorgd, maar zich toch gevangen voelde.

Tijdens een bezoek op maandag 24 augustus zag Bart een sterk veranderde man: lichamelijk verzwakt, vaak verward en geplaagd door hallucinaties, maar soms nog helder genoeg om zijn uitzichtloze situatie te beseffen. Zijn vader zei dat hij niets meer zelf kon en ook niets meer zelf mocht doen. Voor iemand die zijn hele leven verzorgd, zelfstandig en waardig voor de dag wilde komen, waren de rolstoel, katheter, steunkousen en aangepaste kleding bijzonder confronterend. Hij klaagde zelden over pijn, maar hechtte sterk aan zijn waardigheid en onafhankelijkheid.

Bart kreeg de indruk dat zijn vader vond dat het genoeg was geweest. In overleg met de arts, zijn moeder en zijn broer stemde de vader er herhaaldelijk mee in om te gaan slapen. Daarmee kwam het levenseinde eerder dan de familie had gehoopt, maar volgens Bart was het ook een laatste beslissing die zijn vader zelf kon nemen.

In zijn afscheid benadrukt Bart hoe belangrijk zijn vader en moeder voor hem waren. Zijn vader gaf hem verantwoordelijkheidsgevoel, rechtvaardigheidszin en een stevig gevoel van veiligheid; zijn moeder was de betrokken en onvermoeibare kracht binnen het gezin en bleef tot het einde voor haar man zorgen. Bart zegt dat tussen hen alles wezenlijks al was uitgesproken en bedankt zijn vader voor hun liefdevolle band. Hij sluit af met een oproep om, als het verhaal raakt, een bijdrage aan de Parkinson Stichting te overwegen.