Een jongetje liep voor ons huis en riep: 'Abby.' 'Kat kwijt?' vroeg ik. 'Nee, een hondje' | column Herman Sandman

In dit artikel:

Ter plaatse voor hun huis waren de verteller en zijn vrouw onkruid aan het wieden toen een jongetje langsliep en vertelde dat zijn hondje weg was. Het dier zou een Jack Russell zijn en heette Abby (of Abbey), iets wat de verteller aanvankelijk verkeerd verstond als “Eddy” — een misverstand dat even aanleiding gaf tot een grapachtige gedachte aan Abbey Road. Het kwartje viel echter al snel: het hondje was weggelopen tijdens een moment van onoplettendheid. De oudersachtige reactie van het paar was praktisch en geruststellend; ze beloofden op te letten en het beestje eventueel terug te brengen nadat het opgegeven adres was doorgegeven. Het jongetje vroeg daarna nog enkele voorbijgangers of zij het hondje hadden gezien, maar keerde even later terug met het nieuws dat Abby/Abbey spontaan weer thuis was. Het verhaal toont een klein buurtgebeuren waarin zorg, verwarring over een naam en uiteindelijk opluchting samenkomen.