Eén jaar Trump: de president door de ogen van een criticus en loyalist
In dit artikel:
Een jaar na zijn aantreden hanteert president Donald Trump volgens zowel critici als aanhangers een harde, vaak persoonlijke stijl in binnen- en buitenland. Nieuwsuur sprak hierover met two prominente figuren uit zijn omgeving: John Bolton, voormalig nationaal veiligheidsadviseur en nu fel criticus, en Roger Stone, een onafgebroken loyale bondgenoot.
Bolton schetst Trump als een bestuurder zonder vaste ideologische koers of consistente veiligheidsstrategie: beslissingen zijn ad-hoc en vooral gericht op wat hem politiek goed uitkomt. Uit zijn ervaring in het Witte Huis — hij vertrok in 2019 en beschrijft die periode in zijn boek The Room Where it Happened — concludeert Bolton dat Trump steeds meer omringd is door adviseurs die vooral bevestigen wat hij wil horen. Bolton ziet ook een patroon van vergelding: wie afwijkt of publiek kritisch is, krijgt tegenwind, zoals volgens hem is gebeurd met zijn eigen beveiliging en met instanties die tegenstanders onder druk zetten. Als voorbeeld noemt hij ook de publicitaire druk op Fed-voorzitter Jerome Powell omdat die de rente niet verder verlaagt.
Stone biedt een tegengesteld beeld: hij verdedigt het optreden van justitie en de FBI richting tegenstanders als legitieme verantwoording en prijst Trumps economische resultaten — een claim die deels wordt weersproken in het interview (voedselprijzen zijn juist gestegen met 3,1% vergeleken met de laatste volle maand onder Biden), al heeft hij gelijk dat de benzineprijzen duidelijk zijn gedaald.
Over concrete buitenlandsche voorbeelden noemt Bolton Trumps opmerking over Groenland als illustratie van denken los van tradionele strategische overwegingen. Hij voorziet dat een daadwerkelijke poging tot annexatie politiek desastreus zou zijn en dat ook binnen de Republikeinse partij steeds meer dissidentie zichtbaar wordt. Peilingen geven aan dat Trumps populariteit na een jaar achter ligt bij die van Biden vier jaar geleden; hij scoort rond de 40 procent steun.
Bolton adviseert bondgenoten en medewerkers strategisch om te gaan met tegenstand: niet bij elke gelegenheid openlijk tegenspreken, maar Trumps persoonlijke belangen als hefboom te gebruiken om gewenste resultaten te bereiken. Stone daarentegen benadrukt optimisme richting de midterms en rekent erop dat economische en institutionele ontwikkelingen — zoals veranderingen bij de Fed — Trump sterker zullen maken.
Kortom: na twaalf maanden tonen zich twee gezichtspunten op Trumps leiderschap — een president die door critici impulsief en transactioneel wordt genoemd, en door aanhangers als doelbewust en vernieuwend; de maatschappelijke en politieke gevolgen blijven onderwerp van felle discussie en zorg.