Eén Hitler-toernooi was genoeg dus campingzender RTL en Teun van der Keuken eisen dat Oranje thuisblijft
In dit artikel:
Teun van der Keuken startte recent een petitie om Oranje het WK 2026 in de Verenigde Staten, Canada en Mexico te laten boycotten. Hij wijst op de prominente rol van president Trump, zorgen over mensenrechten en het optreden van immigratiecontroles als redenen om het toernooi te mijden. Zijn oproep kreeg snel aandacht in de Nederlandse media en verzamelde volgens het Algemeen Dagblad al ruim 105.000 handtekeningen.
RTL pakte het verhaal op met een online peiling onder het RTL Nieuwspanel (20–22 januari 2026), waarin 59% van de deelnemers voor een boycot stemde; 30% was tegen. De auteur van het origineel artikel wijst erop dat de 17.000 deelnemers aan dat panel slechts een klein deel van de bevolking vormen en betwist daarmee de representativiteit van de uitkomst. Verschillende kranten binnen DPG Media gaven het onderwerp prominent weer: koppen en analyses in onder meer De Morgen, Het Laatste Nieuws, Trouw, De Volkskrant, Het Parool en het AD gaven het boycotdebat veel zichtbaarheid.
De schrijver levert scherpe kritiek op Van der Keuken, die hij portretteert als een aandachttrekker met een geschiedenis in media-controverses, en hekelt tegelijkertijd wat hij ziet als een gecoördineerde of bevooroordeelde berichtgeving binnen het concern van mediamagnaat Christian van Thillo. Volgens een door de auteur geciteerde gesprekspartner, Mark Koster, is het onbewijsbaar of er een georganiseerde campagne is, maar wel een feit dat DPG-redacties vaak een sterke aversie tegen Trump delen en dat die emotie de berichtgeving beïnvloedt: "Of het een georganiseerde campagne is van DPG valt natuurlijk niet te bewijzen," aldus Koster, die daarnaast wijst op cultuur en commerciële belangen binnen het mediakartel.
Andere publieke figuren mengden zich in de discussie: opiniemaker Sander Schimmelpenninck pleitte niet voor een sportboycot maar voor het mijden van Amerikaanse producten; presentatoren en columnisten namen uiteenlopende standpunten in. De auteur trekt parallellen met eerdere historische boycotoprotesten rond sportevenementen (zoals de acties uit 1978) en werpt de vraag op of zulke acties nu effectiever of meer theatraal zijn dan toen.
Samengevat: een klein maar luidruchtig initiatief van Van der Keuken heeft een breder medialuik geopend over ethiek, veiligheid en politiek rond het WK 2026. De controverse weerspiegelt niet alleen zorgen over Trump en migratiebeleid, maar ook spanningen over journalistieke campagnewerk, de invloed van mediabedrijven en de vraag hoe representatief publieke peilingen en redactiekeuzes werkelijk zijn.