Een eerbetoon aan Stieg Larsson, maar ook Dante moest er in - Anders de la Motte schrijft goede thrillers
In dit artikel:
Anders de la Motte, een voormalige Zweedse politieagent en thrillerschrijver, is bezig met een tiendelige serie rond rechercheur Leonore (Leo) Asker, die werkzaam is op de fictieve ‘Afdeling Verloren Zielen’ van het politiebureau in Malmö. Het tweede deel, De man van glas, is recent verschenen en onderscheidt zich door een centraal thema van urban exploring, het verkennen van verlaten gebouwen, wat de verhalen een spannende, unieke sfeer geeft.
Leo Asker is opmerkelijk omdat ze als vrouw opereert in een voor mannen gedomineerde politieomgeving en daarbij te maken krijgt met extra uitdagingen en een complexe rivaliteit met haar voormalig collega Jonas Hellman. In het eerste boek, De bergkoning, wordt ze teruggezet naar een marginale ondersteuningsafdeling, waar zij en haar team vastbijten in een koud geval rondom ontvoeringen en een mysterieuze modelspoorbaan. Dit concept van een ‘verloren zielen’-groep refereert aan De la Motte’s eigen ervaringen als jonge agent, waar hij legendarische oude rechercheurs aantrof die uit het zicht van het bureau werden gehouden.
De man van glas speelt zich af rond een verlaten mijn op een eiland bij een landgoed van een invloedrijke zakenman, waarbij elementaire thriller- en SF-componenten samenkomen. Leo’s persoonlijke achtergrond is zwaar beladen met een problematische jeugd bij haar prepper-vader, een ex-agent die zich voorbereidt op rampscenario’s. Haar strijd om los te komen van deze invloed en toch met haar verleden geconfronteerd te worden, vormt een belangrijke emotionele laag in het verhaal.
Daarnaast speelt een jeugdvriend, universitair docent en urban explorer Martin Hill, een rol als Leo’s morele kompas en onderzoeksmaatje, terwijl hun speurwerk de intrige verdiept. De la Motte verweeft in zijn boeken eerbetuigingen aan bekende schrijvers als Stieg Larsson en aan klassieke literatuur, bijvoorbeeld door het personage Virgilsson, vernoemd naar Vergilius, en subtiele verwijzingen naar Larssons heldin Lisbeth Salander.
De serie combineert daarmee realistische politieroutines en persoonlijke dramatiek met spannende, onverwachte settings en een gedetailleerde uitwerking van verlaten locaties, wat het werk een frisse draai geeft binnen het thrillergenre.