Een dure internationale school is een must in China
In dit artikel:
13.000 euro. Dat is het schoolgeld dat Roland Smid dit jaar moet betalen zodat zijn oudste vanaf eind augustus naar een internationale (Amerikaanse) school in Shanghai kan. Smid — China-correspondent voor RTL Nieuws en columnist voor Nederlandse kranten — schetst waarom veel buitenlandse en sommige Chinese ouders dergelijke hoge kosten voor lief nemen: het reguliere Chinese schoolsysteem en de politieke sfeer daarin maken alternatieven onaantrekkelijk.
De Amerikaanse school waar hij zijn kind heen brengt, ademt een westerse sfeer: lachende leerkrachten, high fives, vakken over de Rocky Mountains en activiteiten zoals Halloween en Spring Break. Maar internationale scholen zijn duur omdat de Chinese overheid ze niet subsidieert; ze draaien op lesgeld en donaties, waardoor tarieven makkelijk in de tienduizenden euro’s lopen.
Voor Smid is de keuze ook ideologisch en pedagogisch. Het Chinese openbare onderwijs is volgens hem sterk gericht op memoriseren en het ‘halen’ van beslissende examens. De uitkomst van toetsen op jonge leeftijd bepaalt de doorstroming naar goede middelbare scholen en uiteindelijk universiteiten en banen, waardoor kinderen van kleins af aan veel bijles krijgen en weinig ruimte is voor discussie. Daarnaast waarschuwt hij voor politieke indoctrinatie in staatsonderwijs: kritiek op de Communistische Partij is nauwelijks bespreekbaar.
Toegang tot internationale scholen is echter niet voor iedereen hetzelfde: Chinese staatsburgers mogen vaak niet inschrijven, omdat de staat vindt dat zij aan de Chinese onderwijsplicht moeten voldoen. Dat leidt ertoe dat sommige ouders creatieve wegen zoeken, bijvoorbeeld door het kind in het buitenland te laten geboren worden zodat het automatisch buitenlands staatsburgerschap krijgt — en daarna toegelaten wordt tot die scholen.
Smid begrijpt dat ouders zulke stappen zetten. Zelf betaalt hij de hoge rekening omdat hij zijn kinderen niet wil blootstellen aan het strakke examensysteem en omdat hij het leven in China nog te boeiend vindt om te verlaten. Hij geeft bovendien aan waarom veel buitenlandse correspondenten zonder kinderen niet snel voor een standplaats in China kiezen: het is omslachtig en duur om een westers onderwijsleven op te bouwen voor je kinderen.