'Een beetje vergelijkbaar met de start-up van een techbedrijf nu': hoe rijke Amsterdammers in 1626 gokten op de Bijlmermeerpolder

In dit artikel:

De Bijlmermeerpolder bestaat op 3 augustus vierhonderd jaar, maar een droog succes werd het nooit. Bewoner en archiefliefhebber Reynout van der Poel onderzoekt de geschiedenis van het gebied voor een boek en ziet daarin vooral een verhaal van telkens opnieuw beginnen na tegenslagen. Volgens hem is die veerkracht kenmerkend voor de polder, die nu grotendeels bekendstaat als stedelijk gebied in Zuidoost-Amsterdam.

Van der Poel raakte bij zijn werk voor de Bijlmerweide geïnteresseerd in oude documenten over de polder. Hij stuitte onder meer op de loting van de kavels in 1626, waarbij invloedrijke Amsterdamse investeerders de nieuwe droogmakerij verdeelden. De leiding lag toen bij ondernemer Abel Matthijszoon Burgh, die de inpoldering organiseerde en de uitgaven nauwkeurig liet vastleggen.

De drooglegging leverde echter weinig op. Door het zoute kwelwater en herhaalde overstromingen lukte het niet om het gebied volledig droog te krijgen. Dijken braken door, in 1672 werden dijken zelfs doorgestoken om Franse troepen tegen te houden, en grote delen van de polder bleven lang onder water staan. Pas in de negentiende eeuw kwam er met nieuwe bemalingstechniek weer ruimte voor landbouw en boerderijen. Die verdwenen vervolgens grotendeels bij de aanleg van de Bijlmer. Van der Poel wil die verborgen geschiedenis nu zichtbaarder maken met een boek, een route langs de oude ringvaart en een app voor wandelaars en fietsers.