Een avondje parenclub: het harembed is voor de 'spaghettiseks'

In dit artikel:

In Club Paradise in Amsterdam-Noord ziet Rick Pullens hoe een parenclub draait om meer dan seks alleen: om afspraken, grenzen en het zoeken naar vrijheid. Op een avond met uitsluitend stellen, vooral veertigers tot zestigers, spreekt hij bezoekers en deskundigen over lust, consent en schaamte.

Eigenaar Marie Pauw benadrukt dat een parenclub geen seksclub is: er is geen betaalde seks en geen sprake van sekswerk. Bezoekers kunnen er terecht in onder meer darkrooms, kamers met grote bedden, een sauna en een stoombad. Voor alles geldt dat deelname alleen op basis van wederzijdse toestemming gebeurt. Meekijken of aansluiten mag, maar alleen als iedereen dat wil.

Bezoekers als Robbie, Inez en Michel vertellen dat zij de club ervaren als een veilige en vrije plek waar verlangen bespreekbaar is. Voor hen hoort seksuele spanning bij een avond uit, terwijl vaste afspraken achteraf juist voor rust zorgen. Volgens seksuologen en onderzoekers is die duidelijke afstemming essentieel: consent is niet alleen toestemming vragen, maar voortdurend checken of beide partners zich goed voelen.

Tegelijk waarschuwen deskundigen dat zichtbare erotiek in het uitgaansleven niet automatisch betekent dat mensen ook vrijer met seks omgaan. Volgens hen spelen schaamte, prestatiedruk en strakke sociale normen nog altijd een grote rol. Echte seksuele vrijheid betekent daarom niet dat alles moet kunnen, maar dat mensen kunnen kiezen, begrenzen en genieten zonder dwang.