Dus jullie krijgen een baby? Man: betaal je vrouw maar alvast een miljoen euro
In dit artikel:
Deze column richt zich niet tot de betrokken vaders die thuis daadwerkelijk meehelpen, maar tot de mannen die vrijwel niets doen in het gezinsleven: na het werk op de bank, vrije tijd besteden aan hobby’s, en routinetaken – schoolspullen klaarleggen, tandartsafspraken boeken, klasouders zijn, vliegtickets en vakanties plannen – systematisch laten liggen. Voorbeelden: niet checken of de sportkleren in de tas zitten, nooit naar ouderavonden gaan, of de kinderen niet ophalen als ze ziek zijn.
De kern: in Nederland nemen moeders nog steeds het 'masterplan' van het gezin op zich — het vooruitdenken, organiseren en emotionele werk — en dat terwijl zij de afgelopen twintig jaar gemiddeld 15 uur per week méér betaalde arbeid zijn gaan verrichten. Vaders verhoogden hun zorgtijd in diezelfde periode volgens het CBS slechts minimaal (ongeveer 0,4 uur). Minder dan 10 procent van de stellen verdeelt zorg eerlijk. De gevolgen zijn groot: veel jonge vrouwen raken overspannen, nemen werkuren minder vaak op of stoppen zelfs met werken, en lopen daardoor inkomen, pensioen en carrièrekansen mis. Dat vergroot hun financiële afhankelijkheid en veroorzaakt maatschappelijke kosten door ziekteverzuim en burn-out.
De column ontkracht gangbare excuses waarom zorg niet gelijk verdeeld zou kunnen worden: dat vrouwen het zelf zouden willen, dat mannen er het 'brein' niet voor hebben, of dat kinderen van nature naar moeders trekken. Volgens de auteur zijn dit smoezen; mannen kunnen net zo goed organiseren als op hun werk, en kinderen zoeken in praktijk naar de aanwezige ouder.
Als provocatieve oplossing stelt de column: of vaders nemen de helft van de zorg op zich, of ze betalen hun partner een compensatie van ongeveer een miljoen euro — een grove berekening van wat vrouwen financieel verliezen wanneer ze vanaf ongeveer 32 jaar zestien jaar lang één of twee dagen minder gaan werken. Dat bedrag zou in elk geval enige financiële zekerheid geven bij het einde van een relatie.
De strekking is duidelijk: kinderzorg en de bijbehorende kosten zijn een gezamenlijke verantwoordelijkheid. De huidige praktijk is onrechtvaardig tegenover vrouwen en duur voor de samenleving; eerlijke verdeling of afdracht is nodig om die ongelijkheid te doorbreken.