DSR: startpunt en eindpunt tegelijk

In dit artikel:

De term DSR (digital sovereignty & resilience) is geen nieuwigheid van het afgelopen jaar: beleidsdocumenten in Zwitserland gebruikten die al in 2020, in lijn met dat land’s traditie van zoveel mogelijk onafhankelijkheid. In andere landen bestaan varianten van het begrip zelfs nog eerder, maar dergelijke beleidsstukken krijgen zelden brede aandacht.

Een kantelpunt kwam in 2022: de Russische inval in Oekraïne ging gepaard met een sterke toename van cyberaanvallen op westerse doelen, waardoor politiek, media en bedrijfsleven openlijk om meer digitale weerbaarheid begonnen te vragen. Dat leidde onder meer tot een versnelde vernieuwing van Europese regelgeving (denk aan de upgrade van NIS naar NIS2) en maakte DSR tot een uitgangspunt voor actie in Brussel en nationale hoofdsteden.

Vanaf 2023 kondigden Amerikaanse hyperscalers en datacenterbedrijven wereldwijd uitbreiding van lokale ‘footprints’ aan, met het argument dat dat helpt lokale wetgeving na te leven. In 2024 werd die strategie expliciet gekoppeld aan toegang tot AI-capaciteit: de grootschalige rekenkracht voor AI zit bij die hyperscalers, waardoor DSR zowel veiligheids- als economische belangen raakt. Die ontwikkeling brengt zowel kansen (meer lokale capaciteit, naleving regels) als risico’s (afhankelijkheid van grote spelers) met zich mee.