Droom spat uiteen: Sidané Pontjodikromo (24) is proftennisser-af. 'Ik heb wel wat traantjes gelaten'

In dit artikel:

Sidané Pontjodikromo, een 24-jarige tennisser uit Groningen die als jeugdspeler tot de nationale en mondiale top behoorde, beëindigt zijn loopbaan als prof vanwege ernstige artrose in zijn heup. Vanaf jonge leeftijd toonde hij veel talent ondanks een moeilijke thuissituatie in Selwerd, Groningen. Onder begeleiding van oud-Davis Cup-captain Tjerk Bogtstra verhuisde hij op elfjarige leeftijd naar de Utrechtse Heuvelrug om intensief te trainen. Hij werd meerdere keren Nederlands kampioen in verschillende jeugdleeftijden en behaalde zelfs een plek bij de top 6 van de mondiale U18-ranglijst.

Na het afronden van de havo startte Pontjodikromo zijn profcarrière en wist hij zijn positie op de ATP-ranglijst gestaag te verbeteren, met 662 als hoogste notering in 2022. Hij won zes dubbeltitels en zijn eerste enkelprofprijs in 2023, mede dankzij een investeringsfonds dat hem financieel ondersteunde met circa 100.000 euro per jaar om te reizen, trainen en coachen. Ondanks deze kansen en enkele finaleposities stokte zijn progressie door terugkerende blessures aan lies, pols, knie en uiteindelijk een groei van bot bij zijn heup, wat leidde tot pijnlijke artrose.

Begin 2024 onderging hij een operatie om het bothaakje te verwijderen, maar het hielp niet voldoende en een nieuwe heupoperatie werd afgewogen tegen de lange termijn risico’s zoals vroegtijdige slijtage en mogelijke rolstoelafhankelijkheid op latere leeftijd. Na lang wikken en wegen besloot hij te stoppen met proftennis en richt hij zich nu op het geven van tennisles in Baarn, waar hij wekelijks circa 25 uur werkt en komende herfst de KNLTB A-opleiding tot tennisleraar gaat volgen.

Hoewel het afscheid van zijn droom hem zwaar viel, kijkt Pontjodikromo met realisme en hoop naar de toekomst. Met steun van zijn vriendin, ex-toptennisster Bo van Beveren die ook haar carrière wegens blessures moest staken, focust hij op een nieuwe rol binnen de sport. Hij sluit niet uit dat hij na rust en herstel weer recreatief zal tennissen en misschien ooit weer een toernooitje speelt. Zijn verhaal illustreert de kwetsbaarheid van sportcarrières, het belang van financiële steun en begeleiding, en hoe het talent soms niet tegen fysieke beperkingen op kan.