Drie meisjes wachten op het platteland op de schoolbus. Twee kalkoenen wachten mee. Als de kinderen instappen doen die van 'loebeloebeloe' | column Herman Sandman

In dit artikel:

Op Facebook komen de filmpjes voorbij van families op het Amerikaanse platteland waar kinderen bij de bushalte flankeren worden door kalkoenen die luidruchtig meewachten. De schrijfster ziet die beelden geregeld — haar algoritme serveert haar graag huis-, tuin- en boerderijfamilies met kippen, koeien en paarden — en raakt gefascineerd door de gerimpelde, trotse verschijning van de vogels. Ze vergelijkt ze speels met Davy Jones uit Pirates of the Caribbean en met de angstaanjagende kalkoenen van haar grootouders, maar vindt ze tegelijk ontzettend grappig vanwege hun statige houding.

Ze probeert uit te zoeken hoe je het geluid van een kalkoen fonetisch weergeeft. Men komt met uiteenlopende omschrijvingen: het Engelse "gobble", borrelend geklop, zachte klok- en snatertonen en een korte waarschuwingskreet ("putt"). Zelf vindt ze "loebeloebeloe" het meest treffend. Verder leert ze uit die filmpjes dat als je dieren jong opvoedt en dagelijks voert, ze hechte metgezellen kunnen worden. Taalmatig wijst dit ook op een verschil: voor dieren gebruikt men eerder "voeren" of informeel "vreten" dan "eten", een punt waar redacteuren haar op corrigeren.