Dorpen zijn weggevaagd en mensen slapen op straat: Libanezen verliezen hoop
In dit artikel:
Hulpverlener Anke Bert van het Rode Kruis schildert een somber beeld van Libanon: ondanks het staakt‑het‑vuren van 16 april blijven Israëlische aanvallen ook na die datum doorgaan, met name in het zuiden. Veel ontheemden keerden terug in de verwachting van een adempauze, maar troffen verwoesting aan — huizen kapot, elektriciteit weg, landbouwgrond vernield — waardoor terugkeer zinloos lijkt.
Sinds het conflict tussen Israël en Hezbollah escaleerde op 2 maart zijn volgens de Libanese gezondheidsautoriteiten bijna 2.700 doden gevallen en meer dan een miljoen mensen ontheemd; ongeveer 120.000 hiervan verblijven in opvanglocaties, de rest bij familie, op straat of in auto's. Dagelijkse evacuatiebevelen en een patroon van steeds wisselende veiligheidszones dwingen mensen voortdurend te verplaatsen; het Israëlische leger vaardigt volgens Bert om de paar uur nieuwe ontruimingen uit voor dorpen die eerder veilig werden geacht.
De aanvallen beperken zich niet tot de zo‑genoemde gele lijn, een door Israël aangegeven bufferzone van circa 10 km die ongeveer 6% van Libanon bestrijkt; er worden ook dorpen buiten die zone getroffen, wat leidt tot een voortdurende vluchtbeweging. In de hoofdstad Beiroet is dat contrast scherp zichtbaar: winkels en restaurants blijven deels geopend terwijl elders scholen als opvang dienen en mensen in tentenkampen leven.
Hulpverleners werken onder zware druk en risico: het ministerie van Volksgezondheid meldt 103 dode collega’s, en ook het Rode Kruis verloor medewerkers. Ambulances worden nu altijd dubbel ingezet en mogen hoogrisicogebieden alleen in na coördinatie met de VN‑vredesmacht UNIFIL en Israëlische autoriteiten, wat veiligheidswinst maar ook frustratie en machteloosheid oplevert.
Bert zegt zowel lichamelijk als mentaal gewend te raken aan het bombardementsritme, maar is geraakt door hoe een samenleving die net herstelde van eerdere crises nu opnieuw wordt teruggeworpen. De korte conclusie is dat er weinig vertrouwen bestaat in een duurzame oplossing en dat, ook bij een staande wapenstilstand, de wederopbouw van dorpen, scholen en economie een lang traject wordt.