Door Soros gefinancierde schaduwregering met Oranje-connectie blootgelegd

In dit artikel:

Een analyse van het onafhankelijke platform Nederland wat is er gaande zet de Europese denktank European Council on Foreign Relations (ECFR) neer als een knooppunt van macht waarin politiek, media, het bedrijfsleven en het Nederlandse koningshuis samenkomen. De organisatie werd in 2007 in Berlijn opgericht en groeide uit tot een netwerk met ruim 330 leden, maar volgens critici is het veel meer dan een gewone beleidsadviseur: ze zou via informele lijnen invloed uitoefenen op Europese besluitvorming.

De financiering van de ECFR komt in de beginfase van George Soros, via zijn Open Society Foundations. In het artikel wordt vooral gewezen op de rol van Mabel van Oranje, medeoprichter van de ECFR en voormalig direct betrokken bij Soros’ netwerk. Haar banden met prins Friso en daarmee met het koningshuis worden aangehaald als teken dat de Nederlandse monarchie niet buiten dit internationale circuit staat. Ook prins Constantijn is lid van de ECFR, terwijl Laurentien van Oranje wordt genoemd als actief bij de VN-doelen voor duurzame ontwikkeling.

Verder somt de analyse een reeks Nederlandse prominenten op, waaronder Sigrid Kaag, Kati Piri, Lilianne Ploumen en Marietje Schaake. Die laatste combineert ECFR-lidmaatschap met functies in andere invloedrijke netwerken. Het artikel legt daarnaast een sterke verbinding met Bilderberg, het World Economic Forum en de Trilateral Commission, met voorbeelden van politici, bestuurders en mediaprofessionals die in meerdere van die kringen tegelijk actief zijn.

Ook de mediawereld komt onder vuur te liggen: journalisten en eigenaren van grote nieuwsorganisaties zouden deelnemen aan gesloten bijeenkomsten, wat volgens de auteurs vragen oproept over hun onafhankelijkheid. De kern van het betoog is dat deze overlappende netwerken, gefinancierd door machtige private geldstromen en bevolkt door invloedrijke namen, mogelijk meer bepalen dan formeel gekozen politici.