Door slaaptekort raakte Natasja in een manie: 'Ik dacht dat ik God was'

In dit artikel:

Natasja de Hollies had jarenlang een ogenschijnlijk zorgeloos gezinsleven: getrouwd met jeugdliefde Mike, twee dochters, een fijn huis en eerder een eigen bruidsmodezaak. Omdat ze als jonge moeder zichzelf op de achtergrond zette, raakte ze steeds meer uitgeput. Toen haar dochters rond vijf en acht jaar nachtelijke angsten kregen en haar man snurkte, cumuleerde chronisch slaaptekort: eerst sluipend, later desastreus.

Tijdens een vakantie in Dubai escaleerde haar toestand zodanig dat ze terug naar huis moest en zich vrijwillig liet opnemen in een privékliniek in België. Daar herstelde ze deels door therapie, yoga en meer slaap. Maar na terugkeer escaleerde ze opnieuw: een manische periode nam bezit van haar. In die fase ontwikkelde ze megalomane plannen (onder meer het idee een weeshuis in Oeganda te bouwen dat gefilmd kon worden), voelde zich goddelijk of wereldberoemd, sliep nauwelijks, raakte verslaafd aan haar telefoon en sprak wartaal. Haar gedrag werd steeds heviger en grensoverschrijdender: agressie richting haar man, rare telefoontjes naar hulpdiensten en artsen, uitbarstingen op straat en op een begraafplaats, en incidenten binnen en buiten het gezin.

In december, kort na Sinterklaas, zorgden de angsten van naasten en meldingen door vrienden ervoor dat Mike met steun van vrienden Natasja en de kinderen naar een hotel bracht. Daaropvolgend belandde ze vastgebonden op een brancard in een ambulance en werd ze opgenomen op de psychiatrische intensive care. In de opnamefase realiseerde ze zich voor het eerst dat er iets ernstig mis was; ze schreef noodkreten op haar arm en verbleef wekenlang in een manie, waarin ze andere patiënten als vrienden en het personeel als dienaren ervoer.

Na behandeling met antipsychotica en een stemmingsstabilisator (lithium) en ambulante nazorg begon herstel. Het kostte anderhalf jaar voordat ze echt opkrabbelde; in die tijd vervulde echtgenoot Mike de rol van mantelzorger: hij regelde huishouden, school en zorg naast zijn werk. Natasja kampte met angst- en paniekaanvallen, prikkelovergevoeligheid en de moeilijke taak om medicatie af te bouwen en weer vertrouwen in zichzelf te krijgen. Middenin het herstelproces raakte ze opnieuw zwanger, wat extra risico’s maar ook motivatie gaf.

Nú gaat het goed met het gezin. Natasja bewaakt slaap, rust, beweging en voeding en houdt grenzen in haar agenda om een terugval te voorkomen. Ze schreef een boek, Toen mama verdween, met als doel het taboe rond mentale ziekte te doorbreken en uit te leggen dat zulke crises iedereen kunnen overkomen. Ze benadrukt dat hulp vragen essentieel is — iets wat zij te lang naliet — en wil lotgenoten laten zien dat herstel mogelijk is.

Korte context: slaaptekort kan manieën veroorzaken of verergeren, en vroege herkenning plus behandeling (medicatie, opname en nazorg) zijn cruciaal. Natasja’s verhaal illustreert hoe snel een ogenschijnlijk normaal gezinsleven kan ontsporen en waarom steun en openheid belangrijk zijn.